Αυτή η σιωπή η εκκωφαντική, που χαϊδεύει τώρα τα μύχια μου,

όλο και με στριμώχνει σε παλιά μπαούλα με ευτελή κειμήλια.

Ο κόσμος κάποτε σκότωνε για αυτά,

μα τώρα έχουμε νέο βασίλειο αβασίλευτο,

που για τους ιππότες του οι λίρες δεν έχουν πλέον χρώμα.

Κλειδωμένος στην κορυφή ενός γνώριμου τυχαίου πύργου,

είμαι πολύ απορροφημένος για τις κάλπηδες και τα χρυσά,

είμαι πολύ αφοσιωμένος σε μουσικές που δεν θα χορέψω,

είμαι πολύ απασχολημένος να αγνοώ φανταχτερούς είλωτες,

που μου πλέκανε κοσμοπολίτικα φουστάνια,

και πρίγκιπες αλλοδαπούς, που τόλμησα να θελήσω.

Παρέα με το μισοτελειωμένο κρασί από το περασμένο γλέντι,

παρακολουθώ από το ένα παράθυρο το δεσποτικό ηλιοβασίλεμα

και από το άλλο το φεγγάρι που σέρνει αργά για άλλα παλάτια.