Το σύνδρομο της δάφνης

Η δάφνη που φύτρωσε μέσα του
αρνείται ν’ ανθίσει.
Τις ρίζες της τύλιξε στα πλοκάμια της μνήμης,
σφραγίζοντας νευρώνες.
Στου Δείμου το βλέμμα ταράζεται
κι αναδιπλώνεται
τον πανικό της συστρέφοντας
ως την Κερκόπορτα του χρόνου.

Ασφυκτιά στις στενωπούς του ιππόκαμπου,
το τοπίο θολώνει
στη ζώνη της εύθραυστης νευρογένεσης.

Λογισμικά κακόβουλα
αποδομούν του νου το καταφύγιο,
λεηλατούν τη σκέψη στα σπάργανά της,
συντρίμμια όμως του κόσμου του
με μονοσύλλαβες λέξεις αναδομούν
καμπαναριά, ν’ ακουστούν λειτουργίες
κι απ’ τα Πάθη ψαλμωδίες.

Στ’ ακίνητο βλέμμα του αντανακλάται
της Δάφνης το πάθος
να βυθίσει τη ρίζα της,
την απόφασή της ν΄ αναδυθεί, σφίγγοντας το τρόπαιο
στο σημείο μηδέν της γραφής.
Μέσα του σκύβει,
σηκώνει το πρώτο σπασμένο κιονόκρανο
που βρίσκει μπροστά του.

Τρέχουν οι αγάπες του κιόλας
σε λειμώνες άβατους,
σε πεδία χαμένων μαχών
γυρεύοντας ρίζες
να ξαναφυτρώσει η δάφνη.