`
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ
Ήσουν του Στάλιν θυγατέρα
του Χίτλερ ήσουν η εταίρα
και του Πολ-Ποτ η εκλεκτή,
γι’ αυτό ξέρω από πρώτο χέρι
τι κόστισε στου κόσμου το ασκέρι
εκείνο το σατανικό χαρτί
που υπέγραψαν στον Εωσφόρο εμπρός,
ο κόκκινος ματοβαμμένος Τσάρος,
ο χολιασμένος κίτρινος κουρσάρος
κι ο αιμοσταγής μελανοχίτων Βαυαρός,
για να μπορέσουν της μοίρας το αδράχτι
να το γυρίσουν όπως ήθελαν αυτοί.
Με τον καιρό άλλαξε η ιστορία τη σελίδα,
έσβησε τ’ όνομά τους απ’ τον χάρτη,
στο άδικο κάποιο πήγε να βάλει φράχτη,
όμως το πέρασμά τους άφησε στη γη
σύννεφο μαύρο και καπνό ντουμάνι,
και των φτωχών του κόσμου η ελπίδα
σκοτείνιασε κι έγινε γκρίζα κρύα στάχτη
κάτ’ από τις θερινές φωτιές του Άη-Γιάννη.
Μένει τώρα, μόνη αναλαμπή και θρυαλλίδα,
αυτό που πάντα αρνείται να πεθάνει:
η πίστη στον Μωάμεθ, στον Βούδδα, στον Χριστό,
για, στην Παναγιά και στην πατρίδα,
και για τους άλλους, σε ένα νεοπρόβλητο θεό
που προσκυνούν μονάχα τσαρλατάνοι.
`
*
ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ
Παλιά και γνήσια ελληνική αυτή η διχοστασία.
Παιδιά οι μεν αγίων κι αγγέλων ασωμάτων,
απόγονοι οι άλλοι αρχαίων αγαλμάτων,
προσμένουν όλοι θαύμα από την παλιγγενεσία,
χωρίς διόλου να νοιάζονται πού, τώρα εδώ και χρόνια,
άγρια αλληλοσφάζονται στα μαρμαρένια τα αλώνια.
`
*
ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ
Μάη, πανώρια, είδες το φως,
Μάη και του θανάτου το σκοτάδι,
όταν χωρίς ελπίδα Ανάστασης
την Κάθοδο έζησες στον Άδη.
Βασίλισσα χιλιόχρονη,
σκλάβα τώρα αιώνια,
στολίστηκες την ημισέληνο
και στου Βοσπόρου παίζεις τα νερά,
όταν στου Μάη το ολόγεμο φεγγάρι,
το αερικό του πεπρωμένου Βασιλιά κουφάρι
διώχνει απ’ την Αγιά Σοφιά τελώνια και δαιμόνια,
και μυστικά να προσκυνήσει αναζητά,
στην Χάλκη και στον Μαρμαρά,
στο Πέρα και στον Γαλατά,
στη Χώρα στο Φανάρι,
τον τελευταίο τίμιο Σταυρό,
τον χρυσοποίκιλτο, τον λαμπερό,
που ο Άγγελος εξέχασε στον ουρανό να πάρει.
`
*
ΑΦΡΟΔΙΤΗ
Σαν έμαθε ότι των Χριστιανών η μήνι
έντυσε τα όμορφα κορμιά με σωφροσύνη,
άφησε τον καθρέφτη της να πέσει
στη θάλασσα, στου πέλαγου τη μέση,
κι ανάμεσα σε Κύπρο και σε Κρήτη
πνίγηκε απαυδισμένη η Αφροδίτη.
`
*
ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ποιος θα μας πει που να ‘ναι οι λέξεις κι οι φωνές
που μες στις γλώσσες τις νεκρές μείνανε ζωντανές;
Είν΄ η ιστορία ήχοι που ξέχασαν τα λόγια,
στίχοι που από τυφλούς γράφτηκαν ποιητές,
και δάκρυα κεχριμπάρια που έγιναν κομπολόγια
να παίζουνε οι γέροι στις εθνικές γιορτές.
`
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1. Ιστοριογραφία | Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας
2. Αφροδίτη | Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας
3. 1204. Πρώτη Άλωση | Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας
4. Στην Πόλη μετά την Άλωση | Ερμηνεία: Ασπασία Στρατηγού
5. Προς Κωνσταντινούπολη | Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας
6. Πρόλογος | Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας
7. Νεοελληνικό | Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας
8. Στη Γυναίκα της Άλλης Παράταξης | Ερμηνεία: Μέμη Σπυράτου
9. Στρατοπέδων Φύλακες | Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας
10. Ιδεολογικό | Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας
**********************************************************
`
Η ιστορία έγινε ποίημα, οι μνήμες έγιναν τραγούδι. Ο ποιητικός λόγος ης Ελένης Αρβελέρ αποτέλεσε την βασική πρώτη ύλη για τη γέννηση του άλμπουμ «Αμίλητη Ιστορία» που κυκλοφορεί από το Ogdoo Music Group. Δέκα ποιήματα από την πλούσια προσωπική συλλογή της ακαδημαϊκού μελοποιήθηκαν από το Νίκο Πλάτανο και «ζωντάνεψαν» μέσα από τις ερμηνείες του Γιώργου Νταλάρα. Ηθική αυτουργός του δισκογραφικού αυτού εγχειρήματος ήταν η Μέμη Σπυράτου, η οποία είχε την ιδέα να παρουσιαστεί η μελοποιημένη ποίηση της Ελένης Αρβελέρ στο πλαίσιο μιας συναυλίας που δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ΤΟ 2008. Το ηχητικό ντοκουμέντο αυτής της μουσικής βραδιάς αποτυπώνεται στο άλμπουμ «Αμίλητη Ιστορία».
`
«Επειδή οι μύθοι δεν είναι παραμύθι
κι επειδή η μνήμη
που έχει αδελφή τη λήθη
πρέπει να μάς στηρίζει στη ζωή
γράφω έμμετρα
μονάχα
για να θυμάται το παιδί»
Ελένη Αρβελέρ
`
