ΦΑΝΕΛΑΚΙ
Έγειρα στην αγκαλιά σου
και το φανελάκι σου μοσχοβολούσε,
καθαρό, φρεσκοπλυμένο ρούχο.
Η μυρωδιά του μου άναψε τις αισθήσεις.
Και η αγάπη μας ανθηρή, πεντακάθαρη είναι
χωρίς σκιές και ραγίσματα.
Δοσμένοι ο ένας στον άλλο,
τη λαμπρότητα της αγάπης μας απολαμβάνουμε.
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΟΥ
Σʼ ερωτεύτηκα,
και το λάγγεμα απύθμενο,
ίμερος ολοκληρωτικός.
Πέρα από τις δυνάμεις μου
να λύσω τα δεσμά
που με φέρνουν σε σένα.
Μαγικά δεσμά, ισόβια.
Καλημέρα αγαπητή κυρία Αλεξάνδρα Μπακονίκα από μία πορνο-τρομοκρατο-λάγνα Λευκωσία. Εύοσμα τα ποιήματά σας.
Υ.Γ.: Σας οφείλω μία επιστολή. Δεν το έχω ξεχάσει. Συμπαθάτε με. Μεσούσης θαλασσοταραχής μια κόρη περιμένει να της αναπνεύσω τη σύλληψη της εσχάτης προδοσίας της. Αποφεύγοντας το βιασμό που ζήτησε, οδηγείται στην καρμανιόλα της τουρκεμένης της ύπαρξης.
Γνωρίζω και την εκτίμηση και τη φιλία σου Κώστα, γι΄αυτό η επιστολή δεν πειράζει να αργήσει όσο θέλει.Πολλά χαιρετίσματα από την λάγνα Θεσσαλονίκη.Καλή σου μέρα.
Το πρώτο ποίημα θα το ήθελα ακόμη πιο “αφαιρετικό”
ακόμη πιο “ποίημα”
όπως είναι η αγάπη.
Μου φέρνουν στο νου στίχους της Σαπφούς. Κι είναι καλό αυτό, γιατί μ’ αρέσει η Σαπφώ.
Διαβάζω για έναν έρωτα καθημερινό, φωτεινό, γήινο, υγιή.
Μου αρέσει.
Για το Σπύρο:
Στην αγκαλιά σου έγειρα
και το μακό σου μύριζε
φρεσκοπλυμένη μέρα.
Η ευωδιά με ξύπνησε…
Κι ο έρωτάς μας καθαρός,
χωρίς σκιές και σύννεφα.
Δώρο ο ένας στον άλλο,
στο φως του έρωτα λουζόμαστε.
(Συγχωρήστε μου το θάρρος, κυρία Μπακονίκα, να παρασιτώ πάνω στους στίχους σας.)
Κύριε Αραβανή αντιλαμβάνομαι πλήρως το “αφαιρετικό” και το πιο “ποίημα”, όπως είναι η αγάπη που αναφέρεστε. Όμως, έχοντας υπόψη μου την ποίηση της Αλεξάνδρας Μπακονίκας από το πρώτο της βιβλίο έως τα συγκεκριμένα δύο ανέκδοτα που εμπιστεύτηκε για τη σημερινή ανάρτηση στο “Ποιείν”, πιστεύω πως κατέκτησε τον Προορισμό Της Αγάπης ή Τα Άστρα εάν θέλετε, με το “ΦΑΝΕΛΑΚΙ”, ενώ το “ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΟΥ” φανερώνει αν όχι αποκαλύπτει μία ολοκληρωμένη Γυναίκα-Άνθρωπο. Σας ευχαριστώ.
Παναγιώτη, θα μας παρεξηγησουν 🙂
Πέρα από την πλάκα,
κατάφερες την πρώτη νεοελληνική μετάφραση-διασκευή νεοελληνικού έργου…
κι αυτό ειναι προς τιμή της ποιήτριας.
Κύριε Ρεούση, η κορφή φέρνει ίλιγγο. Ελπίζω στην κατάκτηση της πορείας προς τα άστρα.
Παναγιώτη, αν θα ήθελες τη γνώμη μου το “παράσιτό σου” μου αρέσει!
Ο ίμερος ενδεδυμένος !!!
Το λάγγεμα περιτυλιγμένο
με την πολυτέλεια του “καθώς πρέπει” !!!
Σε αντίθεση με την προηγούμενη
ανάρτηση του νεαρού Μάνου
όπου η γύμνια του , αντί να μας
σοκάρει , μας τοποθέτησε
απλώς στο “πρέπει”!?
Καπετάνιε, τα σέβη μου. Αλλά να μην ξεχνάμε – όταν η γυναίκα γράφει για τον έρωτα, γράφει όπως θέλει ο άντρας τη γυναίκα.
Όταν η γυναίκα γράφει για τον έρωτα, ο έρωτας ξεχειλίζει από τις σελίδες και δεν υπάρχει χρόνος ούτε άλλος τρόπος να σκεφτεί. Τα υπόλοιπα είναι φτιαχτά, ενίοτε καλά υπολογισμένα αλλά συνήθως ευδιάκριτα.
Κυρία sophie αναζητήστε τα βιβλία της Αλεξάνδρας Μπακονίκας. Διαβάστε τα με χρονολογική σειρά εκδόσεως και μετά όπως σας κάνει κέφι. Ανοίξτε πανιά και κατά Μαντώ Αραβαντινού, Μάτση Χατζηλαζάρου, Ελένη Βακαλό μεριά (έτσι για να αναφέρω τρεις Ελληνίδες ποιήτριες που μου έρχονται στο νου), ενώ η Joyce Mansour (στο πρωτότυπο ή στις μεταφράσεις του Έκτωρ Κακναβάτου) μας περιμένει ατάραχη από τη χώρα των πολλών.
κ.Ρεούση σας ευχαριστώ για τις ευγενικές σας υποδείξεις, έχω προσωπική αισθητική, δεν αφορά ποιητές αλλά ποιήματα. Για παράδειγμα αφήνω κάποιο της Χατζηλαζάρου
Μην είναι γητειά; μην είναι όνειρο; μην είναι θαύμα;
Το πλάνεμα της σκέψης μου, ο πυρετός κι οι νοσταλγίες,
κι ο οίστρος ο τρομερός της σάρκας μου.
Όλα μου σου τα χαρίζω – μες στον ήλιο και μες στο
ερωτικό χρώμα των ματιών σου.
Πώς πέφτει το φύλλο της λεύκας, το φύλλο που μαγεύει
το φως; έτσι θε να πέσω μες στην αγκαλιά σου.
Πώς σβήνουν τα τραγούδια των κοριτσιών το σούρουπο;
έτσι θε να σβήσω μες στην αγκαλιά σου.
Το γυμνό μου σώμα βρίσκεται πια στην εύκρατο ζώνη.
Γητειά είναι; όνειρο; ή θαύμα;
Η παλάμη μου σε περιμένει, η παλάμη μου σ’ αποζητάει,
η παλάμη μου τρέμει και φτερουγίζει μες στα κλαριά – αχ!
μες στη χούφτα μου κούρνιασε ένα πουλί, το πουλί είναι η τρυφερότης σου.
Ποιος να ‘ναι ο έρωτας που περιέχει το κλίμα της αιθρίας;
Γύρωθέ μου βλέπω μονάχα όλες τις λαχτάρες της Μεγάλης Παρασκευής.
Το κλάμα μου ας είναι το ημερότερο τραγούδι∙ η θλίψη μου,
πομπή Μαγιού απ’ τη θάλασσα ως τον κάμπο∙ οι ρεμβασμοί μου,
δέκα καΐκια στολισμένα που αρμενίζουν για το πανηγύρι.
Ποτέ, ποτέ ζωή μου δίχως γητειά.
Κι είναι η γητειά η μυρουδιά του ανοιξιάτικου πόθου μες στα χαμομήλια.
Κι είναι η γητειά όλος ο έρως ενός ξερού βράχου – με το φως, με τον ήλιο.
Κι είναι η γητειά, απ’ την κούνια μου ως τον τάφο οι στεναγμοί μου εκείνοι που γεννάνε το θαύμα.
Θαυμάσια κυρία Sophie, εξαιρετική η επιλογή σας από το ποιητικό σώμα της Μάτσης Χατζηλαζάρου. Εάν δεν κάνω λάθος το συγκεκριμένο το είχε υπογράψει ως Ανδρέου (εάν κάνω διορθώστε με) την περίοδο που ήταν παντρεμένη με τον Ανδρέα Εμπειρίκο. Καλό σας απόγευμα.
κ. Μπακονίκα, πού μπορώ να βρω βιβλία σας; Στην Κύπρο υπάρχει κάτι; Yποψιάζομαι ότι έχετε γράψει καλύτερα από αυτά ,γι’ αυτό.
Η ομορφιά θέλει να δείχνεται
δεν αντέχει τα σκεπάσματα
Ήταν κάτι άλλο οι γοφοί της,
της ταίριαζε το εφαρμοστό παντελόνι,
λίγο να ζέσταινει η μέρα
έβγαινε χωρίς παλτό,
ούτε μπουφάν δεν έριχνε στους ώμους της.
………………………………………….
κι αυτό το ποίημα ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ η ερωτική ποιήτρια η Αλεξάνδρα το έχει γράψει
Καλό μεσημέρι στην Αλεξάνδρα Μπακονίκα της Θεσσαλονίκης και στον Κώστα Ριτσώνη της Κηφισιάς.
@Κύριο Χριστοδουλίδη
Μπορείτε να έρθετε σε άμεση επαφή μαζί μου και να σας κατατοπίσω περί βιβλιοπαραγωγής. Οι δύο τελευταίες εκδόσεις της ποιήτριας Α.Μ. κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Παλαιότερες από Διαγώνιο και Εντευκτήριο. Καλό μεσημέρι, επίσης και σε εσάς.
Κώστα Ρέουση…ερωτικέ υπερρεάλιστη… είσαι κατατοπισμένος…μπορείς όμως να μου πεις σε 3 τέρμινα ,ή και νωρίτερα αν γίνεται ,ποιοί συνάδελφοί σου ερωτικοί υπερρεαλιστές έχουν γράψει τα παρακάτω ποιηματάκια:
……………………………………………………….
a> ΕΚΛΑΥΣΟΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΑΛΣΟΝ ΣΟΥ
Επί της ήβης σου έκλαυσον
ουχί της αληθινής
αλλά εκείνης
που είχον μετατρέψει εις ξόανον
ερωτικής λατρείας.
Έκλαυσον επί των μηρών σου
και κυρίως επί των παλλεύκων και παλλομένων οπισθίων σου
και ήτο, λέγω,
το κλάμα μου ο πόθος.
Και τα δάκρυα μου
και ο ιδρώς μου
εκύλουν επί των στηθών σου
και επί του καλσόν σου.
…………………………………………….
b> ΕΝΑΕΡΙΑ ΑΜΑΞΑ
Κι είμαι ένας εγώ με βαριά μετωπίδα πολεμιστής
Και σέρνω τα κάρα ως το νότο ως την αυλή του
Πριάμου
Να μου δώσει το νευρικό του ταίρι να το παίζω
στα ορφικά δαχτυλάκια μου
Εγώ ο τραγανιστός γλυκούλης της αιώνιας γης
ο μπάτης
……………………………………………..
τώρα με την κρίση χρειάζονται και ο ερωτισμός και ο υπερρεαλισμός φίλε Κώστα
κ.Χριστοδουλίδη, σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας.Τα βιβλία με τις ποιητικές συλλογές μου μπορείτε να τα πληροφορηθείτε από το ιστολόγιό μου με το όνομα:bakonika.blogspot. com( οι δύο τελευταίες, όπως σωστά σας πληροφόρησε ο κ.Ρεούσης κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο).
Κώστα Ρεούση και Κώστα Ριστώνη ως εκλεκτούς φίλους σας ευχαριστώ από καρδιάς που με τιμήσατε.Θερμά χαιρετίσματα από τη βροχερή και σήμερα θεσσαλονίκη.
Επίσης ευχαριστώ κι όλη την παρέα που συμμετείχε με σχόλια.
Κύριε Ριτσώνη όχι δεν μπορώ να σας πω σε τρία τέρμινα ποιανών οι στίχοι είναι. Ευχαριστώ και εγώ με όλους και όλες που έχουν αρχίζει να αντιλαμβάνονται περί τίνος τυρβάζω. “Στου γλυτωμού το χάζι” βρίσκομαι. Κι αν το βιογραφικό στο αυτί του “Ο κρατήρας του γέλιου μου” γράφει… είναι υπερπραγματιστής της αει rear guard… ε! μην το εκλαμβάνετε και για τίποτα σπουδαίο. 1 ποιητής είμαι… πολύ πιθανόν “ρεουσειστής” κατά το “ρεουσεισμός” ή Ρεουσισμός. Καλό σας Π.Σ.Κ.
Κυρία Μπακονίκα
Γιατί μας κάνετε και αισθανόμεθα
Μειονοτικοί !!!
Κύριε Τυρταίε, ως φίλη πολλών ετών με τον Κ.Ριτσώνη και κ.Ρεούση, μου επιτρέπεται το δικαίωμα να είμαι περισσότερο διαχυτική προς αυτούς.Πολύ φιλικά σας εύχομαι καλό βράδυ.
πράγματι καπετάνιε εμείς προηγούμαστε…φίλε Κώστα τα ποιήματα είναι από τις συλλογές:
του Αγγελου Ήβου …και από της Λαμπρινής Αιοροκλέους…χαιρετισμούς στη θάλασσα….στην Κύπρο…στη Θεσσαλονίκη…