1.

Ποιος ρίχνει αυτές τις τσεκουριές
κόβοντας τα σχοινιά της πίστης;
Ποιος αλλάζει τον ρου της ζωής μου;
Γυρνώ στον κύκλο μιας πίστης τυφλής.
Γιατί μετατοπίζουν την αρμονία μου;

Καταριέμαι την αλήθεια ετούτη
που σπάει το θαυμαστό
κρύσταλλο τού καθρεφτισμού.

Nα πιστέψω δεν ήθελα
πως το φως των ματιών σου
αντανάκλαση ήταν δική μου.

`

2.

Χαίρε!
Μηχανικά κινήθηκαν τα χείλη μου.
Υποχώρησα στην κοιλιά της μάνας μου.
και γέλαγα, γέλαγα, ξένη στα συναισθήματά μου,
λιπόθυμο το αίμα, τα μάτια διασταλμένα,
με τούτο το λευκό αδρανές γέλιο
των ψυχορραγούντων και των νιογέννητων.