~

[author]Του Σπύρου Αραβανή [/author]

`

Aνάμεσα στις άλλες φιλελεύθερες χαριτωμενιές, που γράφει ως επιχειρήματα και καθοδηγητικές υποδείξεις, ο κ. Ανδρέας Πετρουλάκης στο protagon.gr (ΕΔΩ) σχετικά με τη μαθήτρια που παρήλασε με τη μαντίλα, σημειώνει: «Για να παρελάσει ως παραστάτις (μάλλον για να παρελάσει καν) θα έπρεπε να πληροί και άλλα κριτήρια. Κυρίως θα έπρεπε να ανταποκρίνεται στην ομοιομορφία που επιβάλλει μία παρέλαση, αλλά κυρίως στη σημειολογία της, που αντανακλά πέραν των άλλων τις κοινωνικές ελευθερίες και την κοινή αισθητική της χώρας που τη φιλοξενεί».

Ακόμα και αν δεχτώ τον όρο «ομοιομορφία» ως ενδυματολογική προσέγγιση κατά τον κ. Πετρουλάκη, θα πρέπει να υπενθυμίσω το αυτονόητο. Ότι η μαντίλα δεν είναι μια εικαστική επιλογή, δεν είναι ένα «κουκούλωμα», όπως την αποκαλεί ο κ. Πετρουλάκης («αν της απαγόρευαν να πάρει μέρος κουκουλωμένη»), αλλά ένα σύμβολο του Ισλάμ -καλώς ή κακώς- συνεπώς δε φοριέται στο κεφάλι ως στιλιστικό αξεσουάρ που θα έπρεπε να βγει για την πολυπόθητη «ομοιομορφία».

Αλλά για ποια «ομοιομορφία» ως σημειολογία μιλάτε; Η πραγματική έννοια της ομοιομορφίας της παρέλασης καταρρίπτεται εκ προοιμίου με τη διάκριση των μαθητών σε παραστάτες-σημαιοφόρους και παρελαύνοντες με βάση την ανισότητα ως προς τη σχολική τους επίδοση. Όσο η έννοια της παρέλασης και η έννοια του σημαιοφόρου και των παραστατών συνδέεται με τη τιμητική βράβευση σε επίπεδο εκπαιδευτικής αξιολόγησης τόσο σε αυτήν την παρέλαση δικαιούνται να παίρνουν μέρος όλοι οι μαθητές οποιασδήποτε εθνικότητας και θρησκευτικότητας κι αν είναι. Η ελληνική σημαία στην παρέλαση στα χέρια του αριστούχου και μόνο μαθητή δεν είναι τίποτα άλλο από ένας υπερυψωμένος έλεγχος προόδου, ένα πανί πάνω στο οποίο είναι γραμμένη η υψηλότερη βαθμολογία, ένα εθνικό σύμβολο εγκλωβισμένο στα στενά αξιολογικά εκπαιδευτικά κριτήρια.

Κατά δεύτερον και πιο σημαντικό. Ο κ. Πετρουλάκης χρησιμοποιεί τη φράση «της χώρας που τη φιλοξενεί» αναφερόμενος στη μαθήτρια. Ποια είναι όμως αυτή η μαθήτρια που την αποκαλεί μόνο «αιγύπτια» και «φιλοξενούμενη»; Η 18χρονη μαθήτρια Αγια Ιμπραήμ γεννήθηκε στην Ελλάδα και η καταγωγή της είναι από την Αίγυπτο. Συνεπώς για ποια αμιγώς «αιγύπτια» και ποια «φιλοξενία» μιλάμε; Δεν υπάρχει προσβλητικότερο ρήμα από το «φιλοξενώ» για αυτά τα παιδιά που είναι γεννημένα και μεγαλωμένα στην Ελλάδα, έχουν την ελληνική ιθαγένεια (ή τουλάχιστον θα την αποκτήσουν σε λίγα χρόνια με βάση τη δυσκοίλια ελληνική νομοθεσία )και είναι αλλά κυρίως αισθάνονται να ανήκουν εξίσου σε δυο χώρες. Η μαθήτρια είναι γηγενής, όπως οι χιλιάδες αντίστοιχες μαθήτριες στην Ελλάδα, ακόμα και αν δεν το γράφουν τα επίσημα χαρτιά. Η μαθήτρια δεν ανήκει στο «είναι που πρέπει να σεβαστούν και εμάς και τον κοινό χώρο που προϋπήρχε πριν αναγκαστούν να έρθουν εδώ, εμείς μόνο εκείνους» που γράφετε, κ. Πετρουλάκη, γιατί δεν ανήκει σε «εκείνους» αλλά σε «εμάς».

Και μέσα σε αυτό το «εμείς» υπάρχουν, κ. Πετρουλάκη, και εκείνες οι κοπέλες που «δε θέλουν να ζήσουν όπως τα άλλα κορίτσια στη χώρα μας (!)» γιατί απλώς θέλουν να ζουν όπως τα άλλα κορίτσια στην κοινή τους χώρα. Να φοράνε τη μαντίλα της θρησκείας τους κατά τον ίδιο τρόπο που δεν πατάνε στις εκκλησίες οι «Ελληνίδες» που επιλέγουν την αθεΐα.