Στη μνήμη του Βασίλη Μοσχονά.

Την 27η Φεβρουαρίου εμείς που πιστεύουμε στην ποίηση μνημονεύουμε με ένα σπαραχτικό βαλς την κοίμηση του οσίου Κωστή Παλαμά.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Μου σφίγγει ο καημός σα θηλειά το λαιμό

και μες στην καρδιά με δαγκώνει σα φίδι.

παράξενο θέλω ν’ αρχίσω ταξίδι,

χωρίς, μα χωρίς τελειωμό.

Το δρόμο μου αργά να τραβώ, να τραβώ,

αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,

ψυχή να μη βρίσκω, ή πάντα να μπλέκω

με κόσμο τυφλό και βουβό.

Να νιώθω τριγύρω πλατιά ερημιά,

κλεισμένα τα σπίτια, τα τζάκια σβησμένα,

ψηλά να μη φέγγει αστέρι κανένα,

και κάτου γυναίκα καμιά.

Ε, ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ,

ατέλειωτο, έρμο, σ’ αγνώριστη χώρα,

δε θα’χω λαχτάρα περίσσια  σαν τώρα,

αγάπη, από σε να χαθώ

ΒΙΟΣ

Ο όσιος Παλαμάς αποδείχθηκε στην πορεία στομφώδης, βερμπαλιστής, κούφιος και ακατάσχετα πολυλογάς.

Όσο ζούσε ηγεμόνευε καθισμένος στο θρόνο του στην οδό Ασκληπιού κι έριχνε την βαριά σκιά του στον Παρνασσό.

Τα φρύδια του ήταν πελώρια.

Η κηδεία του το 1943 μετατράπηκε σε διαδήλωση κατά των αρχών Κατοχής.

Σήμερα, ακόμα και στις καλύτερες στιγμές του ακούγεται ανιαρός .

Διαβάστε περισσότερα