Πράξη Ι

Το μύρο

της μοναξιάς χλωμό…

Στον αιθέρα πλανάται

δίχως την ταυτότητα

μυστηρίου.

Μη αναγνωρίσιμες οι αιτίες

κι απροσδιόριστα τα θρησκευτικά διακείμενα

στο μεταίχμιο του εφικτού…

Μετα(τα)φυσικά προσεγγίζοντας

τη θλίψη

δεν μπορεί παρά

η μετεμψύχωση να χρεωθεί

τον τρόμο

του μη αναστρέψιμου…

Τη Λιατέρα* αναζητώ…

Το ξέρεις μα

απρόσεχτα

αντί για παύλες διαλόγου

–άνευ λόγου;–

σε ενωτικά κατέληξες.

Χαθήκαμε…

Τη Λιατέρα ακόμα αναζητώ…

Όσοι την αγάπησαν τη βρήκαν

σε διάσημα γητέματα

σε άσημα παινέματα

σε άδολα μπερδέματα

και αλλού…

αόριστα

απροσδιόριστα

παντού…

Τη Λιατέρα αναζητώ…

Κλείσε το φως!