– Τα ίδια ρωτάς, καιρό τώρα… Ναι, τα κατάφερα. Πώς; Νομίζεις πως έχει
σημασία για σένα; Καθένας βρίσκει τον τρόπο του, αν τον βρει. Αλλιώς, δε
θα μπορούσα να τα τακτοποιώ με τους άλλους; Εδώ, για να ξέρεις, δεν
υπάρχουν άλλοι.
– Πόσα;
– Πάλι τα ίδια… Εκεί νομίζετε πως υπάρχει όντως χρήμα ιερό, χάπι της χαράς,
κι άλλα τέτοια…
– Και τι υπάρχει;
– Μόνο η φαντασία που δεν υπάρχει εδώ. Αλλά τώρα ετοιμάζεσαι γι’ αλλού.
Πού σ’ έχουν τώρα;
– Στη μονάδα τελικού σταδίου.
– Καινούριες λέξεις, ή μάλλον… παλιές, θυμίζουν τελικές λύσεις και τ’
ανάλογα… Πρόλαβες ρύθμισες;
– Όχι όλα.
– Και θα χρειαστείς υπερβατική τεχνολογία; Κοίτα, δεν είναι για όλους. Έχεις
χρόνο να σκεφτείς; Μπορείς με τόσα φάρμακα; Τι περιθώριο δίνουν;