Έλεγχος διαβατηρίου
Διάβαζε σιωπηλός κοιτάζοντας
πότε τη φωτογραφία, πότε τον ταξιδιώτη.
“Ισχύει για πολλά ταξίδια μετ’ επιστροφής
και για όλες τις χώρες του κόσμου.
Πρόσωπο, ρευστό, πιθανόν ωοειδές.
Ανάστημα 1.700 μ. (φανερό το λάθος).
Χρώμα οφθαλμών, λευκό.
Κόμη, στατική.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά :
Εγκάρσια ρωγμή. Διαρρέει πίσσα.
Τοπίο με καρδερίνες.
Λάρυγξ αδρανής.
Έσωθεν επιπολάζον έλος.
Υπογλώσσιο σκουριασμένο.
Διάσπαρτα λέπια οι χαμένες ευκαιρίες”.
Θάνατέ μου, είπε ο ελεγκτής
και έδωσε το σήμα να περάσει.
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
Εικοσιτρείς εκτελέσεις
Τρίτη
Κι αυτή την αυγή όπως τις προηγούμενες
όλα γκρεμίστηκαν εδώ
η γέφυρα, η κρήνη, το σπιτάκι
των σταχυών οι χορδές
ο βράχος, το δέντρο και ο τοίχος.
Πιο πέρα, τα σπασμένα ματογυάλια
ένα λασπωμένο παπούτσι
κι η κίτρινη ζακέτα
με τα μερμήγκια που σεργιάνιζαν.
Από τη συλλογή Εικοσιτρείς εκτελέσεις
Πηγή: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, ανθολογημένη από τον Ρήγα έως σήμερα [Βασίλης Βασιλικός (1993)]
Ποιητική
Το κάθε ποίημα είναι…
δεν τραγουδά κλειδώνει τη φλεγόμενη παραφορά
και περιμένει.
Αυτές που στόλιζαν τα στήθη με χρυσόψαρα
υφαίνουν στις φάμπρικες του καιρού
μια ελάχιστη αιωνιότητα.
Ήσυχο ήσυχο κυλάει το χορτάρι γύρω στο χορτάρι
ποτάμι κοραλιού και κει αχάτης.
Λοιπόν εσείς κυρίες μου πώς βολευτήκατε με το θάνατο;
Υπήρξαν και άλλες που λαχτάρησαν πολύ
μια νέα λάμψη από άλλο πράσινο
όπως το αρπαχτικό κλαδί την άνοιξη.
Έτσι πικράθηκε ο κόσμος. Για μια σκιά.
Μα τί απόμεινε απ’ αυτές;
Κομμένα ρόδα υπνοβατικά
στη αγωνία του πέρα φεγγαριού
ξερή βροχή κουβαριασμένη
στο υπόγειο της νύχτας.
Τα μοναχικά τους χέρια
αμυδρές ανάβρες μεταξιού
κάτω από γκρίζα φύλλα, κρύα φύλλα βροχοφαγωμένα
συνάζουν τους σκιερούς ανθούς της Περσεφόνης
που όμως μυρίζουν μάταια.
Θαμπωμένο δρέπει και το δειλινό
κίτρινους κρόκους. Τι σιωπή εβένινη!
Έγιναν όλα ότι έγιναν τραγούδι
που αποζητά κι αυτό τη μούχλα του.
Το κάθε ποίημα είναι η ψυχή κάποιου πεθαμένου
δεν αναπνέει, δανείζει το ξένο πρόσωπο στον ουρανό
και περιμένει.
Πηγή: Ανθολογία Ποίηση για την ποίηση (2006)
Εικοσιτρείς εκτελέσεις
Ενδέκατη
Ο πέμπτος μελλοθάνατος
ένας τοσοδά κοντούλης
ανθρωπάκος
με κοιλίτσα
συλληφθείς τυχαίως
άδικα προσπαθούσε
να καταλάβει
αυτά που διάβαζαν
ένας Γερμανός αξιωματικός
και ο παπάς.
Πολύ περισσότερο
για ποια αιτία
ο επί κεφαλής
σηκώνοντας ένα σπαθί
τσίριξε
και η φωνή του
χύθηκε
σαν παγωμένο νερό
σ’ αναμμένο μαγκάλι με κάρβουνα
«Επί σκοπόν!
Έτοιμοι!
Πυρ!»
Τότε
σχεδόν χάραζε
και ο ανθρωπάκος
χωρίς κίνηση
χωρίς ήχο
δηλαδή τα «ζήτω η λευτεριά»
και τα τοιαύτα
έπεσε
αρχίζοντας αμέσως
να σκουριάζει.
Όταν έφεξε καλά
ο ανθρωπάκος
ήταν
ένας σπασμένος κοριός
στο άσπρο πουκάμισο
του Γενάρη.
Από τη συλλογή Εικοσιτρείς εκτελέσεις
Πηγή: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, ανθολογημένη από τον Ρήγα έως σήμερα [Βασίλης Βασιλικός (1993)]
Εικοσιτρείς εκτελέσεις Lonely Are the Brave
Δέκατη όγδοη
Σα λεμονιά κίτρινη την πλαγιά που ευεργετούσε
σείστηκες, το πράο κελάρυσμα της φλέβας
ως να σβήσει ο σκοτεινός άνεμος
το φως των μαλλιών σου ξεφυλλίζοντας.
Μέσα στο Μύρκινο ήσουνα μια δανεισμένη
μολπή, τώρα ούρλιασμα έχεις γίνει
κι ο μέγας κηπουρός που τα μάτια αναποδογυρίζει
με αχνιστές κοπριές σ’ ανακατώνει.
Από τη συλλογή Εικοσιτρείς εκτελέσεις
Κλειώ
Τον βρήκε ήσυχο στη φυλακή
με ανοιγμένο τον μέγα ονειροκρίτη στη λέξη αίμα.
Επαίρονταν πως ήταν παρανοϊκός
ταξίδευε διαρκώς με το χρυσό του άρμα
μεταξύ Καλαμαριάς και μεγάλης Άρκτου.
Αγαπούσε την Κλειώ, έκπαγλος όρμος, μαγνητικό γαλάζιο
και μια νύχτα στραγγισμένη από σχήματα
τη χτύπησε με το σπαθί του γαλαξία στην καρδιά.
Εκείνη έγειρε βουβή κ’ έμεινε ακίνητη
για ένα δισεκατομμύριο τουλάχιστον αιώνες.
Τ’ άλλα ας μείνουν στο σκοτάδι.
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
Η γραμμή της ζωής
Εκείνη τη γυναίκα δεν τη γέννησε γυναίκα
το αίμα της δεν το νανούρισαν πουλιά
ένας σκοτεινός εγκολπωτής φιδιών διαλαλούσε
το κομμένο κεφάλι της σε δίσκο μπακιρένιο
τριγυρισμένο χάρτινα τριαντάφυλλα
έσταζε κίτρινο χαμόγελο στον κακό αέρα
η γραμμή της ζωής, είπε κρύα κοιτάζοντας
την τρυφερή παλάμη της γελαστής κοπέλας
χορδή τραγουδισμένη από βουνίσιες ανεμώνες
στίχος περίλαμπρος που δεν ανάβρυσε ακόμα
κόβεται από νεκρό μαχαίρι νεκρής στιγμής.
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
Θύμηση
Θα τους θυμάμαι πάντοτε από σκιές δεμένους
στα σκοτεινά δρομάκια του Κουλέ-Καφέ.
Από τότε άλλαξαν πολλά
σβήστηκαν τα ονόματα
τα σύννεφα πνίγουν τα καράβια και τα τρένα
το αίμα τους δεν κοιμάται τρομάζει το βράδυ τα παιδιά.
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
Το ξέρω
Σαν ένας πρωτόγονος θεός το ξέρω
ότι θα γράφω με το χέρι σου
θα μιλώ με τη φωνή σου
θα περπατώ με την περπατησιά σου
κοιτάζοντας με το βλέμμα σου
στις λαμπερές προθήκες των βιβλιοπωλείων
τις νέες εκδόσεις των ποιητών
όταν το άπειρο θα ξεπηδάει απ’ την καρδιά μου
και μπροστά στο αιώνιο η νύχτα θα με ντύνει.
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
Περίπατος
Απάτητος ο δρόμος στο δαιμονικό Απρίλιο
τα τελευταία όνειρα πέτρες πεταμένες
στο πιο βαθύ πηγάδι του αίματός μου
το φως ξεχνιέται παίζοντας
τριγύρω απ’ την αέρινη περπατησιά σου
από καιρό η αγάπη μας δε μοιάζει με αγάπη
αστράφτει σαν το σπόρο μες στη γη.
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
Στολισμένοι
Στολισμένοι με τα αιμόφυρτα ρόδα της αγάπης
από έκθαμβα φύλλα και σμήνη εκστατικών στιγμών
προσπερνούμε ανώφελες περιοχές που σκοτώνουν τα όνειρα
γερασμένες σκιές, ξεστρατισμένες εποχές
και το φοβερό μυστήριο της σπασμένης λάμπας
κάτω απ’ τις στοιβαγμένες νύχτες όλων των ανθρώπων
γεμάτες τρύπες στουπωμένες με ξερές ψυχές
αφήνοντας πίσω μας ανέγγιχτη τη λήθη.
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
Παλίρροια που σκέπασες
Παλίρροια που σκέπασες την άργιλο του κορμιού μου
άρωμα που ξενυχτάς στους φράχτες των καιρών
στα μάτια σου μεσουρανεί το μενεξελί του ονείρου
σ’ αναζητάω άλλοτε σαν μαργαριτάρι βυθισμένο
κι άλλοτε σαν φωτιά στα χείλη ενός ορίζοντα
για το άνθος σου που καταστερίζεται
πηγαινοέρχεται το αίμα, βγάζουν φτερά οι μέλισσες
αναδύεσαι στάζοντας φως και καταχνιά
ζυμωμένη με τον πέτρινο αφρό του γιασεμιού
και την άλλη μισή λύπη του απείρου.
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
Του ήλιου και της πανέμορφης
Αρμέγει τις πορτοκαλιές ο Έλληνας ο ήλιος
στο ρόδο το αμάραντο χρυσοφόρες μέλισσες.
Τρέμοντας από γλύκα και φιλί κάθισες και προγεμάτισες
μ’ ένα καρβέλι ουρανό κ’ ένα ποτήρι ήλιο.
Μα πότε κιόλας στολίστηκες με ψηφί μαργαριτάρι
πότε γιόμισες τον κόρφο σου άνθια και λιακάδα;
Αν είναι πικρή η αγάπη σου τον ήλιο μην τον συνορίζεσαι
ήλιος είναι κι ας χαμογελά ήλιος είναι κι ας λάμπει.
Πηγή: ανθολογία της νέας ποιήσεως, εκδοτικός οίκος ΑΓΚΥΡΑ (1974)
Ultima ratio
Νωχελικές σκιές, βαθύφωνο φεγγάρι
και λαξευτό χαμόγελο ιώδες, γαλάζιο βυσσινί
στα μάτια τους πηγμένη νύχτα
στα χείλη λέξεις που μιμούνται λέξεις
η πόρτα κλειδωμένη πίσω τους.
Δε σας ακούω
διπλασιάστε τη φωνή σας
ίσως να φταίει ο θόρυβος του κόσμου
ίσως η αστρική σκόνη να στούπωσε το λαρύγγι σας
Ποιητικά Ρόδα της αδιάκοπης ηλιοφάνειας
άγρια τραγούδια, ζυγιασμένες προτροπές
τελευταίο επιχείρημα ο θάνατος.
Από τη συλλογή Περίπλους (1991)
Περισσότερα εδώ: Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα – Γιώργος Καφταντζής, http://www.translatum.gr/forum/index.php/topic,11770.0.html
Γιώργος Καφταντζής (22/3/1920 – 12/3/1998)
Γεννήθηκε στην Ηράκλεια Σερρών. Γόνος καλλιεργημένης οικογένειας, έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 11 ετών. Ατίθασος και διαρκώς επαναστατημένος οργανώθηκε, μαθητής ακόμη, στην Αριστερά. Το 1940 ο θάνατος της αδελφής του Ιωάννας έγινε αφορμή για να γράψει την πρώτη του ποιητική συλλογή «Τα μοιρολόγια». Πήρε μέρος στη Μάχη της Κρήτης, από την οποία εμπνεύστηκε τις «Δώδεκα μέρες», και ως κορυφαίο στέλεχος (Μαλέας) της ΕΠΟΝ στην Εθνική Αντίσταση, περίοδο που σφράγισε το λογοτεχνικό του έργο. Πρωτοστάτησε στο περιοδικό «Ξεκίνημα» του Εκπολιτιστικού Ομίλου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και αργότερα ίδρυσε περιοδεύοντα θίασο στο Βουνό (Δυτική Μακεδονία). Παντρεύτηκε την Αλκμήνη Σιμώτα και απέκτησαν δυο παιδιά. Έζησε και δικηγόρησε στις Σέρρες, την αγαπημένη του πόλη, όπου ανέπτυξε πλούσια κοινωνική και πολιτιστική δράση και δημιούργησε το τεράστιο (47 τίτλοι) συγγραφικό έργο του, ιστορικό, ποιητικό, πεζογραφικό, θεατρικό και πλήθος άρθρων σε περιοδικά και εφημερίδες. Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Τα περισσότερα θεατρικά του έργα παρουσιάστηκαν επί σκηνής. Μέρος των ποιημάτων του μελοποιήθηκε. Η τηλεόραση του αφιέρωσε εκπομπές. Ο ίδιος και το έργο του τιμήθηκαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η πόλη του τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε κεντρική πλατεία, όπου στήθηκε ο ανδριάντας του.
Κορνίζα χωρίς φωτογραφία
τελευταία χάρη
Τραγούδησα γι? αυτούς που έπεσαν
για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.
Τραγούδησα γι? αυτούς που τυραννίστηκαν
για την ελπίδα του ανθρώπου.
Ας μου δοθεί σαν τελευταία χάρη τώρα
να πάρω ένα δρόμο απάτητο
να συναντήσω χωρίς φόβο το σκοτάδι
να πάψουν να με κυνηγούν σκιές
να βρω καινούρια γέφυρα
στη νύχτα που στύβει το φεγγάρι
και το πετάει μαδημένο
στις άδειες στέρνες των αιώνων.
Ποιητικές συλλογές:
«Μοιρολόγια», 1940
«Ουράνια στάχυα», 1952
«Το πανηγύρι της φωτιάς», 1959
«Δύσκολες χρονιές», 1959
«Η μπαλάντα του φεγγαριού», 1961
«Αναθήματα», 1966
«Νίκος Μπελογιάννης», 1977
«Τα παραλειπόμενα», 1985
«Τα ποιήματα 1940-1987» (συγκεντρωτική έκδοση), 1988
«Περίπλους», 1991
«Το πόδι του παγωνιού», 1992
Οι φωτογραφίες, 2000
Το νέο εορτολόγιο, 2002
Πεζογραφία:
«Ματωμένη γη» (νουβέλα), 1947
«Δώδεκα μέρες» (μυθιστόρημα), 1955
«Τα διηγήματα Α’», 1991
Ιστορία:
«Ιστορία της πόλεως Σερρών και της περιφερείας της» (3 τόμοι) – 1967, 1972 & 1996
«Φυλές της περιφέρειας Σερρών», 1969
«Σερραϊκή προσωπογραφία», 1972
«Ιστορία της Ηράκλειας Ν. Σερρών», 1973
«Τα δημοτικά τραγούδια του Ν. Σερρών» (ανθολογία), 1978
«Η σερραϊκή χρονογραφία του Παπασυναδινού», 1982
«Το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης τον καιρό της Κατοχής», 1983
«Οι Σέρρες άλλοτε και τώρα» (αφιέρωμα), 1985
«Τα νομίσματα της αρχαίας Αμφίπολης», 1989
«Θέατρο στα βουνά της Δ. Μακεδονίας τον καιρό της Κατοχής», 1990
«Ορφέας Σερρών 1905-1991», 1991
Θέατρο:
«Ό,τι θέλει ο λαός» (επιθεώρηση), 1944
«Εαμική παρέλαση» (επιθεώρηση), 1945
«Η Ελληνίδα ψηφίζει» (επιθεώρηση), 1953
«Σερραϊκές τρέλες» (επιθεώρηση), 1950
«Η προίκα» (μονόπρακτο), 1960
«Το πηγάδι» (μονόπρακτο), 1978
«Ο βασιλιάς και το σκουλήκι» (μονόπρακτο), 1978
«Το φονικό» (μονόπρακτο), 1979
«Η πύλη» (μονόπρακτο), 1990
«Ο λαβύρινθος» (δίπρακτο), 1992
Καλησπέρα, παιδιά.
Το 99% των ποιημάτων που επιλέγετε για την ανθολόγηση του Γιώργου Καφταντζή καθώς και η εργογραφία του λογοτέχνη, προέρχονται από τη δική μου ανθολογία και τις επιλογές μου από το έργο του: http://www.translatum.gr/forum/index.php/topic,11770.0.html
Σας παρακαλώ πολύ να γίνει η σχετική προσθήκη στη δημοσίευσή σας.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Βίκυ Παπαπροδρόμου
Το σχόλιο του κ. Τόλια ανήκει στον κύριο Γιώργο Αποστολίδη.
Δείτε:
http://apostolidis.blogspot.com/
Φίλοι μου, γεια σας
Χαίρομαι που ο Γιώργος Καφταντζής ανεβαίνει στο διαδίκτυο και ο κόσμος μπορεί να κοινωνεί την ποίησή του. Συγχαρητήρια, λοιπόν. Όμως θα ήταν καλό να αναφέρετε τις πηγές σας. Είναι μεταξύ άλλων ένδειξη σεβασμού και ανατροφοδότησης γι’ αυτούς που δουλεύουν πρωτογενώς.
Με εκτίμηση
Γιώργος Αποστολίδης
Ζητούμε συγγνώμη για την ευθύνη που μας αναλογεί ως Ποιείν, για τη σημερινή ανά-δημοσίευση, όπως αποδείκτηκε τελικά, συνεργασία προς το Ποιείν του κυρίου Γιάννη Τόλια.
Σε περίπτωση που η γνήσια ανθολόγος, κυρία Βίκυ Παπαπροδρόμου, και ο γνήσιος σχολιαστής, κύριος Γιώργος Αποστολίδης, δεν επιθυμούν την αναδημοσίευση του έργου τους από το Ποιείν, παρακαλούμε να μας το γνωστοποιήσουν.
“Ποιείν”
Καλησπέρα, κ. Παστάκα.
Αφού πλέον γίνεται μνεία της πηγής, δηλαδή τού Translatum, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Σας παρακαλώ να κρατήσετε την αναδημοσίευση ως έχει.
Ο Γιώργος Καφταντζής ήταν εξαίρετος λογοτέχνης και άτομο με μεγάλη κοινωνική προσφορά. Ως εκ τούτου, όπως ανέφερε και ο κ. Αποστολίδης, ωφελούμαστε όλοι μας κάθε φορά που γίνεται μνεία τού ονόματός του και παρατίθεται δείγμα τού έργου του.
Καλό βράδυ.
Βίκυ Παπαπροδρόμου
Η απορία που γεννάται με αφορμή το σημερινό ποστ είναι πώς γίνεται ένας ποιητής που διεξάγει πόλεμο εναντίον επικαρπωτών του πνευματικού του έργου να παίρνει τώρα τη θέση αυτών που ως σήμερα πολεμούσε.
Μήπως χρωστάτε κάποια εξήγηση κ. Τόλια;
H δημιουργηθείσα κατάσταση είναι προϊόν παρεξήγησης. Πρόθεση αποστολής του υλικού της ανάρτησης στο Ποιείν από εμένα δεν ήταν η υπό το όνομά μου (ανα)δημοσίευσή του, αλλά, αυστηρά, η επισήμανσή του.
Όσοι νομίζουν ότι θα αναδημοσίευα λέξη προς λέξη κείμενο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο υπό το όνομά μου για τη χαρά και το κλέος της σε βαθμό βλακείας λογοκλοπής (και δη σε μια ιστοσελίδα με περισσότερες από χίλιες επισκέψεις ημερησίως) είναι ανεπίδεκτοι σχολιασμού.
Ζητώ συγγνώμη για τη δυσάρεστη κατάσταση που άθελά μου προκλήθηκε.