Η κόκκινη ζακέτα

Τα πρωινά της έκανε συντροφιά  στον καφέ της.

Τις νύχτες άγριος δεσμώτης των σωθικών .
Θερμοκρασία πλάνης.

Ένας δήμιος εντός της
να φυλλομετρά τις εκστάσεις της.
Σαρδόνιο χαμόγελο.

Η αποκόλληση επώδυνο μαρτύριο έρποντας οι σάρκες σαν ανόρεχτα φίδια  κουλουριασμένα.
Ιώδιο μύριζαν οι ώρες.

Το κόκκινο που της χαρίστηκε μα δεν αναζητήθηκε.
Ανυπαρξία  προμελετημένη.

Το ύφασμα που στοίχειωνε την μοίρα της.

Και ένας Μορφέας πιστός στο καθήκον να της σβήνει τα βράδια τα  αστέρια.

Μα δεν την ένοιαζε γιατί φλέγονταν οι  νύχτες.

Όλα στο κόκκινο πύρινα  ζωώδη  ανυπόφορα.

Τα μάτια της έσταζαν μετεωρίτες.