Ι

Χρόνια βαδίζω πάνω σὲ μιὰ μεταφορὰ

σὲ δρόμο ποὺ τὸν ἔπιασα ἀπ΄τὶς μασχάλες

σὰν τὸν παραλυτικὸ τῆς Βηθεσδὰ

ἕνα τερτατημόριο πρὶν

τὴν ἀνύποπτη ἔγερση.

Ἡ ἀφηρημένη τέχνη θὰ εἶναι πάντα

μιὰ μόνον εὐλαβὴς σιωπὴ

ἀπὸ τὸν πόλεμο ποὺ μόλις ἔρχεται ἤ μόλις

ἀφανίζοντας παρῆλθε

μὲ χρώματα εὐθυτενῆ            After the flood

τὸ νόμισμα ἀενάως τοῦ ἐξαργυρώνει ὁ Klee

γιὰ νά ΄ναι μὲς τὴν ἐρημιὰ τὰ χρόνια μας ἀκέραια

ἤ κάπως ἔτσι -πολὺ πολὺ θὰ θέλαμε-

ἔστω

γιὰ νὰ μὴν εἶναι ἐπιτέλους στριμωχτὰ μέσα σὲ τόσες πέτρες

βουβές, ποὺ κλώθουνε Μονόπετρο τὸν θάνατο

μὲ βία.

Κι ὅμως

κάποτε κάποτε

στὸν ἡλιοτροπισμὸ τῆς θάλασσας

κοιμόταν ὁ Ρεμπὼ αἰωνιότητα κι ὁ Νίτσε μὲ βηματάκι

χοροπηδηχτό, μισὸ ἀπ΄τὴν παράνοια πιὸ πέρα,

ἀπ΄τὸ μηδὲν ἀφυπνιζόταν.