ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ

Το φως του στύλου
τρεμοπαίζει
κι εσύ
σκυφτή παρουσία.
Δοξάρι
στο κατευόδιο
της λύπης.
Σκιρτώ.

Σμίγω
με τις στάλες
της νεροσυρμής
που χαράζει
πάνω στο κορμί μου.
Δέχομαι
τα δώρα
της νεροποντής
ευλαβικά.
Υγρές αναταράξεις
του νου.
Διεγείρομαι.

Κάτω από τις σκαιές
αγριαπιδιές
οιστρηλατώ
στιχουργήματα δαφνόφυλλα.
Σείουν τη νύχτα
που βυθίζεται
πάνω στην αιχμή
του λόγγου
στο αχνό φως.

Το νερό κυλάει
πια
μέσα σε ένα ψίθυρο
χαμένο στο σκοτάδι.
Ασθμαίνει
ο έρωτας
πάνω στην ανηφοριά.
Ριγεί σπασμωδικά
στον ρυθμό
της φυγής σου.
Βαριά η σκέψη
στις αγριοκαλαμιές
γυρνά.

Δον Κιχώτες
μαζεύονται
σαν σουρουπώσει.