Ο Wilfred Edward Salter Owen (1893 – 1918) υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ποιητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα συγκλονιστικά ποιήματά του αναφέρονται στη φρίκη των χαρακωμάτων και στον πόλεμο αερίων με διάχυτο αντιπολεμικό κλίμα, που ήταν σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη για τον πόλεμο εκείνη την εποχή και με τα πατριωτικά ποιήματα που γράφτηκαν από άλλους ποιητές.

Ο πατέρας του, Thomas Owen, ήταν σιδηροδρομικός υπάλληλος και η μητέρα του καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Ο Wilfred ήταν το μεγαλύτερο από τέσσερα παιδιά και όταν γεννήθηκε κατοικούσαν στο σπίτι του παππού του. Ο θάνατός του και πώληση του σπιτιού του ανάγκασε την οικογένεια να μετακομίσει σε μια φτωχή συνοικία στο Birkenhead, Merseyside.

Σπούδασε στο τοπικό Ινστιτούτο και κατόπιν στο Τεχνικό Σχολείο. Το 1911 πέρασε τις εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει υποτροφία για τις σπουδές του, πράγμα αναγκαίο λόγω της οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς του. Από το Σεπτέμβριο του 1911 μέχρι το Φεβρουάριο του 1913 εργάστηκε σαν βοηθός του Εφημέριου του Dunsden κοντά στο Reading με αντάλλαγμα τη δωρεάν διαμονή του, και εκεί παρακολούθησε κάποια μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Reading. Βαθειά θρησκευόμενος μέχρι τότε απογοητεύτηκε από το εθιμοτυπικό της Εκκλησίας και την αποτυχία της να βοηθήσει όσους είχαν ανάγκη. Επέστρεψε στο σπίτι του σοβαρά άρρωστος με αναπνευστική λοίμωξη εξαιτίας των άσχημων συνθηκών διαμονής του. Το 1913 έφυγε για τη Γαλλία όπου εργάστηκε σαν δάσκαλος Αγγλικών και Γαλλικών στο  Bordeaux. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος επέστρεψε στην Αγγλία.

Οι πρώτες επιρροές στην εφηβεία του περιλαμβάνουν τους Ρομαντικούς ποιητές και ειδικά τον Wordsworth, τον John Keats, τον Shelley. Ήδη είχε αρχίσει να πειραματίζεται σε ρυθμικά σχήματα που αργότερα έγιναν χαρακτηριστικό της ποίησής του, ενώ παράλληλα προετοίμαζε το βιβλίο Ελάσσονα ποιήματα, σε ελάσσονες τόνους, ενός ελάσσονα ποιητή, που όμως δεν δημοσίευσε ποτέ.

Στις 21 Οκτωβρίου του 1915 ο Owen κατατάχθηκε εθελοντικά στον βρετανικό στρατό πιστεύοντας στο δίκαιο σκοπό του πολέμου, και έφτασε με την εκπαίδευσή του στο βαθμό του ανθυπολοχαγού. Η αρχική του άποψη για τους στρατιώτες διαπνεόταν από περιφρόνηση για την άξεστη συμπεριφορά τους, αλλά σύντομα αυτή η φαντασιακή του θεώρηση θα άλλαζε δραματικά. Το 1917, κατά τους πρώτους έξι μήνες στο μέτωπο στη Βόρεια Γαλλία, το τάγμα του υπέφερε απίστευτες σωματικές στερήσεις που προκλήθηκαν από το κρύο, το χιόνι και τη λάσπη σε συνδυασμό με τους σφοδρούς βομβαρδισμούς και τα δηλητηριώδη αέρια. Ο ίδιος χρειάστηκε να περάσει μέρες σε χαράκωμα δίπλα σε νεκρό συνάδελφό του και σε άλλη περίπτωση υπέστη διάσειση όταν έπεσε σε κρατήρα από βόμβα με αποτέλεσμα να υποφέρει από δυνατούς πονοκεφάλους. Επαναπατρίστηκε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Craiglockhart στο Εδιμβούργο για θεραπεία για νευρασθένεια, μια από τις λέξεις με τις οποίες εξηγούσαν το Μετατραυματικό Στρες (PTSD).