Stefan George, «Μαξιμίν», 1906 (Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος)
28Μαΐ
ΛΕΥΚΟΙ ΑΝΘΟΙ…
Λευκοί ανθοί με θέρους άρωμα βαρύ
Στην ανθάδα ανεμίζουν τη στερνή.
Άλικα πουλιά στρέφουν τα φτερά
Στην υφασμένη με σιωπή οροσειρά.
Σε άλσος ανθισμένο σε στράτες σκιερές
Βαδίζουμε αντίκρυ στου ήλιου τις χορδές.
Αγλαϊσμένοι τριγυρνάμε καθώς πέφτει η νυχτιά
Κι απ’ το σκοτάδι ασφυκτιά η φυλλωσιά.
Και πλανιόμαστε χέρι-χέρι
Πιο μακριά με το κρύο βραδινό αγέρι.
Τραγουδάς και βηματίζεις λικνιστά…
Προς στη λίμνη πετά πουλί ντυμένο στα λευκά.
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















