Δεν υπάρχει τίποτα ωραιοποιημένο στην ποίηση της Αλήτις Τσαλαχούρη. Ό,τι γράφει το έχει ζήσει — ακόμη και το μέλλον. Η «Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας» δεν είναι μια φανταστική δυστοπία, είναι ο κόσμος γύρω μας, έτσι όπως τον βιώνει κανείς όταν δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει. Είναι η Αθήνα — με το δραματικό της φως, όπως το ονόμασε ο Σβεν Νίκβιστ — αλλά και κάθε μητρόπολη του κόσμου που γεννά, συνθλίβει, σιωπά και ξεχνά.

Στους δρόμους, στους ακάλυπτους, στα ψυχιατρεία, στα Τμήματα, στα κρατητήρια και στα Επείγοντα — εκεί χτυπά η καρδιά της γραφής της. Εκεί, όπου ο κόσμος δεν έχει χώρο για τον άνθρωπο, κι όμως κάποιοι επιμένουν να υπάρχουν. Πληγωμένοι, σιωπηλοί, στιγματισμένοι, αλλά όρθιοι. Η γραφή της είναι κραυγή, αναφορά, μαρτυρία. Μια μορφή ψυχικής επιβίωσης. Δεν ενδιαφέρεται για τη λύτρωση. Δεν υπόσχεται έξοδο. Μονάχα να ακουστεί η φωνή εκείνων που δεν τους δόθηκε ποτέ μικρόφωνο.

Η ποίησή της-Πεζοποίηση γραμμένη σαν τηλεγράφημα- στον «Σάκο του Μποξ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός είναι ένας κινηματογραφικός μονόλογος. Σαν μικρού μήκους φιλμ με τα φώτα χαμηλωμένα. Ασθματική, κοφτή, χωρίς στίξη. Λες και φοβάται πως αν σταματήσει να γράφει, όλα θα σβήσουν. Κι ίσως έτσι είναι.

-«Η Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας» μοιάζει να φιλοξενεί μορφές που περιφέρονται ανάμεσα στη φαντασία, τη μνήμη και την ψυχική δοκιμασία — τι αντιπροσωπεύει για εσάς αυτή η Μητρόπολη και πώς γεννήθηκε μέσα σας;

Η «Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας» δεν είναι άλλη από την Αθήνα, που το «δραματικό της φως» όπως έχει πει ο Σβεν Νίκβιστ, ο διευθυντής φωτογραφίας του Μπέργκμαν, δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο. Είναι όμως, και όλες οι Μητροπόλεις της ανθρωπότητας, όπου οι άνθρωποί τους αφήνουν την ίδια κραυγή σε διαμερίσματα πολυκατοικιών, ακάλυπτους, δρόμους, κακοπληρωμένες εργασίες, μετρό και σούπερ μάρκετ. Που βιώνουν την ίδια απόγνωση. Την τεχνολογική απομόνωση. Και τη νέα μορφή βίας. Που ονομάζεται ψηφιακή. Στη «Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας» μπορείς να συναντήσεις αχτίδες ανθρωπιάς και απέραντη σκοτεινιά. Όσο για τον τίτλο της, είμαι επηρεασμένη από τα αναγνώσματά μου- της επιστημονικής φαντασίας- και ονοματίστηκε αβίαστα «Μητρόπολη των Θαυμάτων και της Απελπισίας». Ως ο χώρος δράσης των ιστοριών των πεζοποιημάτων μου και ταξιδεύουν στο χωροχρόνο, συνήθως στο περιθώριο, των γηροκομείων. Των ψυχιατρικών ιδρυμάτων. Των κρατητηρίων. Των επειγόντων περιστατικών. Και των διαμερισμάτων. Που φωτίζει μόνο η τηλεόραση….