ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ

Η πλήξη γράφει ανορθόγραφα για να γλιτώσει

από τον εαυτό της και τους άλλους,

θέλει να μεταλλάξει την ανάγνωση σε πράξη αόριστη.

Όθεν

εκτελώ την ανάφλεξη, εισπράττω

τον τόκο της λέξης και ιδού η αποδεκτή αλλοίωση

που φτιάχνει τη διαφορά.

Κι εσύ καημένη ερμηνεία που αλλού θα πήγαινες

εκτός απ’ τον τόπο

της αρρυθμίας; Σε σέρνει η μυρουδιά του καθηλωμένου ξύλου

στην κουπαστή της σκάλας

που ελισσόμενη καταλήγει στο υπόγειο με άλλα παλιά.

Σε είδα που έτρεχες ακίνητη

με στραβωμένο βλέμμα, αχόρταγο

να πεις κι αυτό κι εκείνο

να ζωντανέψεις τα πεσμένα φύλλα

με πόδια ανοιχτά, με αγωνία.

Αν ήταν τώρα το κάποτε

θαρχόμουν μοναχά σ’ εσένα.

Μα εδώ η κόπωση οδηγεί στην ασφυξία

στην πρόωρη παραίτηση

στο έχει καλώς ως έχει.

Δεν είναι λοιπόν ανάγκη να φλυαρήσεις

για να φτάσεις στο συμπέρασμα.

Διώξε όποια δυσαρέσκεια έχεις για τον εαυτό σου.