Ξέρω ότι όλα κάτω από το φεγγάρι θα φθαρούν

κι όσα οι θνητοί σ’αυτό τον κόσμο θενά δρέψουν,

στου Χρόνου τα περάσματα στο μηδέν θα επιστρέψουν:

τις ομορφότερες μέρες, μοιραίες νύχτες ακολουθούν.

Γνωρίζω πως της Μούσας όλοι οι ουράνιοι στίχοι,

που με ψυχής μόχθο τόσο ακριβά αποκτιούνται,

από λίγους πια ή και κανέναν δεν αναζητούνται, σαν ήχοι

κενοί και πως οι κούφιοι έπαινοι εύκολα σπαταλιούνται.

Σαν το πορφυρό λουλούδι γνωρίζω την εύθραυστη ομορφιά,

που ζωή και θάνατο θα του προσφέρει ένα μόνο πρωινό,

ότι η αγάπη ταραχή είναι για την ηρεμία στο μυαλό,

όπου τη δύναμη της λογικής νικούν οι αισθήσεις και η πεθυμιά.

Όλα αυτά δεν με πτοούν, αν και γνωρίζω τι απαριθμώ,

μα κι ότι – αλίμονό μου – να γράφω πρέπει και να αγαπώ.

Διαβάστε περισσότερα