Η Γραμμή του Τώρα

Αν η θάλασσα δεν είναι το σώμα μου,
ούτε το νερό που κυλά μέσα στην ψυχή μου,
κι αν ο ήλιος είναι το μάτι που αντικρίζει τον κόσμο,
που κάθε απόγευμα βυθίζεται κουρασμένος,
με τα χείλη σφραγισμένα,

τότε μήπως είμαι εγώ
η λεπτή γραμμή του τώρα;
Εκείνο που έχω ήδη ζήσει,
ή αυτό που μόλις ανάβει μέσα μου,
σε λίγο θα σβήσει;

Για ένα πράγμα είμαι βέβαιος,
όλες οι μέρες έρχονται στη γη,
φεύγουν χωρίς να λύνουν κανένα αίνιγμα.
Εγώ ψάχνω μικρές ιστορίες,
σε μικρά καλοσχηματισμένα βιβλία,
με την ελπίδα κάποτε όλα να φανερωθούν.

Θα δω πού πηγαίνουν;
Τα δέντρα, τα αστέρια, τα πουλιά,
οι τελευταίες τους σκέψεις που αναδύονται απ’ το χώμα
και καταλήγουν να φλέγονται στον αέρα,
πετώντας – μέχρι τα αστέρια.
Πετώντας μακριά– μέχρι τα αστέρια.