ΤΟ ΠΟΙΕΙΝ  ΕΥΧΕΤΑΙ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ 

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

ΝΕΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΞΑΝΑ ΣΤΙΣ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

*********************************************************

Ι

Η βασίλισσα του απογευματινού περιπάτου

Κάθε μέρα, μόλις έσπαγε λίγο η ντάλα του μεσημεριού, εμφανιζόταν με την ακολουθία της στο λιμάνι της Πρέβεζας η βασίλισσα του απογευματινού περιπάτου.

Ήταν πολύ ελκυστική, περπατούσε αργά στην προκυμαία κουνώντας τον κώλο της και φλέρταρε στο πήγαινε – έλα με τσογλανάκια μαυρισμένα στον καλοκαιρινό ήλιο.

Την κοιτούσα σαν χάνος από κάποια απόσταση, δολώνοντας αφηρημένος το μπαγιάτικο ψωμί μου στο πολυάγκιστρο, και δεν με πείραζε που ήμουν άθλιος ψαράς, διότι σκεφτόμουν ότι μπορεί να γίνω κάποτε διάσημος ποδοσφαιριστής.

Οι κέφαλοι στα θολά νερά έκαναν πάρτι, στα κεραμίδια χτυπιόντουσαν κάργιες και το πλοίο δεν έφτανε ποτέ.

Κορόιδευα τον εαυτό μου ότι θα πετύχω το νικητήριο γκολ σ έναν αγώνα ζωής και θανάτου, και τότε θα μ’ αγαπήσει για πάντα.

Ήμουν ωστόσο μόνο ένα αγοράκι με την φανέλα του Παναθηναϊκούκαι δεν βρήκα καν το θάρρος να συστηθώ.

Το φθινόπωρο πέθανε η μάνα μου, ανακάλυψα τον Καρυωτάκη, απαρνήθηκα το τριφύλλι και αποφάσισα να γίνω ροκάς.

Στις κουζίνες οι γυναίκες καθάριζαν κρεμμύδια και έκλαιγαν σαν να κλαίνε από έρωτα.