Τα Χαμόγελα των Λουoμένων

Τα χαμόγελα των λουομένων σβήνουν όπως βγαίνουν από το νερό,

και ο εραστής νιώθει τη θλίψη να πέφτει καθώς η αγάπη τελειώνει, καθώς την εγκαταλείπει.

Ο σπουδαστής, κλείνοντας το βιβλίο σαν το ρολόι χτυπάει μεσάνυχτα,

είναι άδειος και γέρος:

Η ανακούφιση του πιλότου στην προσγείωση δεν είναι λύτρωση.

Αυτά τα τέλεια και ιδιωτικά πράγματα, που μας περιτοιχίζουν,

έχουν ατελές και δημόσιο τέλος—

Νερό και άνεμος και πτήση, λόγια στη μνήμη και η πράξη της αγάπης

δεν είναι παρά διαλείμματα. Και ο κόσμος, σαν θηρίο, ανυπόμονος και βιαστικός,

περιμένει μόνο αυτούς που είναι νεκροί. Ο θάνατος όχι για σένα.

Είσαι εμπλεκόμενος.