Η ΕΣΧΑΤΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ

Ποτὲ μὴν θάψετε τὸν Ἥλιο
Τό ’χει κατ’ ἐπανάληψιν δηλώσει
πὼς εἶναι ὑπὲρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν

Ἡ ἐσχάτη ἐπιθυμία του
στὸ τέλος κάθε ἡμέρας
εἶναι νὰ καίῃ τὸ σῶμα του
προσφέροντας ἁπλόχερα
τὸ θαῦμα καὶ τὴν εὐφρασία
τοῦ ἡλιοβασιλέματος

ΜΙΑΣ ΑΚΟΜΗ ΜΕΡΑΣ

Χάρτινη ἡ σάρκα τ’ οὐρανοῦ

Δὲς τί ἐναίσια ποὺ καίγεται
σʼ αὐτὴν τοῦ ἥλιου τὴν δοξαστική
τελετουργία θανάτου
στὸ κάθε ἡλιοβασίλεμα

Κ’ ἔπειτα τὸ μαῦρο τῆς νυκτός

Ἡ στάχτη καὶ τὸ κάρβουνο
ἀπομεινάρια λυσαλγῆ
μίας ἀκόμη μέρας ἀλγεινῆς
πλὴν ὅμως μέρας μελιχρῆς
νῦν ἀποτεφρωμένης