Ο ποιητής, έλεγε ο Γ.Π. Σαββίδης, είναι σαν τα παγόβουνα. Τα τέσσερα πέμπτα του βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια. Τί μπορεί να συμβαίνει όμως όταν τα τέσσερα πέμπτα του ποιητή ευρίσκονται εντός τενάγους, ώστε τα βαλτώδη νερά να συντηρούν τον διαρκή πυρετό της έμπνευσης και όχι ελώδεις ασθένειες; Πώς τα ρηχά νερά που κρύβουν κινδύνους καταβύθισης στο τέλμα της αδράνειας δεν γίνονται πρόσχημα στασιμότητας αλλά άνοιγμα στη λιμνοθάλασσα που ονομάζουν ζωή; Γιατί, όσο κι αν νομίζουμε πως η ζωή είναι θάλασσα στην οποία υπερήφανοι πλέουμε, το πεπερασμένο της γης καθιστά ακόμη και τους ωκεανούς λιμνοθάλασσες, ας μην πω τενάγη ακόμη, υπό την αίρεση του αναπόδραστου ναυαγίου το οποίο καλούμε οι άνθρωποι θάνατο; Κάπως έτσι, το μότο με το οποίο εκκινεί η ποιητική αυτή συλλογή του Γιώργου Σαράτση δεν είναι τυχαία: Ιωάννης Χρυσόστομος, μνήμη θανάτου, αίτηση κατάνυξης. Ειδοποίηση ευθύτατη πως δεν είναι αιώνια λίμνη αυτή η θάλασσα του υπαρκτικού χειμώνα για να βρέχουμε αμέριμνοι τα πόδια. Κι αν τα πέλματα είναι παγωμένα, ποιος δεν θέλει ζεστές παλάμες αφού «η αγάπη έχει πάντα τη θερμοκρασία του σώματος».