Ν.Γ. —ΣΟΦΙΑ, περιττό να το πω, και θα το πω, χαίρομαι ιδιαίτερα για τη συνάντησή μας αυτή. Μετά από χρόνια εκδοτικής σιωπής, εκκινώ, προβαίνοντας σε μια διαπίστωση που με οδήγησε η νέα ποιητική σας δημιουργία: Συνεκτιμώντας το ποιητικό σας ιδίωμα, το οποίο ως αρετή, κάνει τη εμφάνιση του στο Φυτολόγιον, και που κατά τη γνώμη μου θεμελιώνεται στη νέα σας ποιητική δημιουργία, πλέον, “κρίνεσθε” για την κατάθεση μιας ιδιότυπης, καινοφανούς θα έλεγα ποιητικής εικονογλώσσας —σας χαρακτηρίζει ο ορισμός αυτός, στην οποία θα απέδιδα τον τίτλο-ορισμό, του “ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΥ ΕΚΛΕΚΤΙΚΟΥ ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΥ”. Συμφωνείτε με τον ορισμό αυτόν; Πόσο κοντά νιώθετε ότι βρίσκεστε; Θα αποτολμούσατε έναν ορισμό-χαρακτηρισμό της ποιητικής σας ταυτότητας;

Σ.Γ. —Χαίρομαι κι εγώ πολύ, αγαπητέ Νίκο, για τη συνάντησή μας αυτή, στον οικείο και στους δυο μας ιστο-τόπο του «ποιείν». Ευτυχής και πάλι η συγκυρία να συνευρισκόμαστε εδώ, μετά τον Φεβρουάριο του 2017, όταν σημειώνατε τις σημαντικές σας σκέψεις για το Φυτολόγιό μου.

Η πρώτη σας ερώτηση, με βρίσκει απροετοίμαστη. Ενώ πολύ θετικά δέχομαι τη θέση σας για κοινά γλωσσικά σημεία ανάμεσα στο «Φυτολόγιον», από τη μια, και τη νέα ποιητική σύνθεση από την άλλη, μου είναι, ωστόσο, πολύ δύσκολο να απαντήσω στο αν συμφωνώ ή όχι με τον ορισμό σας, εφ’ όσον «κρίνομαι», όπως λέτε, για την «καινοφανή ποιητική εικονο-γλώσσα». Εάν εσείς το ορίζετε αυτό ως «αισθητικό εκλεκτικό ερμητισμό», τότε το μόνο που μπορώ να καταθέσω εδώ είναι ότι με βάζει σε σκέψεις ο τίτλος-ορισμός σας. Σας είμαι ευγνώμων, όμως, διότι πρώτη φορά διαβάζω κάτι τέτοιο. Δεν είμαι σε θέση, επίσης, να προβώ εγώ η ίδια σε έναν ορισμό της ποιητικής μου ταυτότητας, γιατί αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε μια διαδικασία που ακόμη εξελίσσομαι.