Ο ΟΙΩΝΟΣ
Όταν επιστρέφεις
Σε διακρίνει η ησυχία
Καθόμαστε στην όχθη
Της βαθιάς λίμνης
Της κόρης των ματιών
Στο βυθό σκέψεις
Δεν αφεθήκαμε – τότε
Στην επιφάνεια όπου
στραφτάλιζε
Το φως μέσα στις φυσαλίδες
Δεν αναπνεύσαμε το οξυγόνο
Της χαμένης τρέλας
Σιωπή στα δέντρα το
φθινόπωρο
Ο νους στα καλοκαίρια
Πνίγηκαν λόγω έλλειψης
τζιτζικιών
Σπάνιας ομορφιάς τα φύλλα,
Καθώς πέφτουν βαριά
Ξαπλώνουμε
Στριφογυρίζουν
Πάνω από τα σώματα
Ανακαλούν μνήμες
Γδύνομαι
Να δροσιστούμε στη λίμνη
Η συννεφιά ίσως φέρει βροχή
Θα βαφτιστούμε στο κενό
Το δάσος χρυσοκίτρινο
Είναι ο οιωνός.
`
*
ΦΡΑΣΙΚΛΕΙΑ
Κρατιέμαι απ’ τις αλυσίδες
της κούνιας
Προκαλώ το κενό
Ο έρωτας μ’ ανυψώνει
Η δύναμη της αγκαλιάς
Λήθη της θνητότητας
Το φίδι έρπει ασταμάτητα
Κατεβαίνω τα σκαλιά τρέχοντας
Ένας τάφος ανοιχτός
Κάτω από τον ήλιο
Δυο αγάλματα δίπλα δίπλα
Αντικριστά εγώ κι ο κούρος
Η αναγέννηση του έρωτα
Μέσα στο θάνατο.
`
*
ΤΑΤΟΥΑΖ
Πρόσωπο νεανικό
Μισάνοιχτο πόλο
Το τατουάζ στο λαιμό
– Δύο μισάνοιχτα χείλη –
Ξεθωριασμένο κόκκινο
Το χρώμα του πόθου
Σβήνει αργά με το χρόνο
Από τα φιλιά της νύχτας
Πόση ηδονή έχει φυλάξει
Στις παλόμενες φλέβες,
Πόση έχει ανεξίτηλα χαράξει
Στο δέρμα του κορμιού.
`
*
ΔΙΑΨΕΥΣΗ
Οι στιγμές περνάνε μέσα από τη διάψευση.
Τουλάχιστον στην έρημο της κλεψύδρας
Οι οάσεις που συναντήσαμε ήταν αληθινές.
`
***********************************************
`
Η Μαρία Γ. Γρατσία γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης. Έχει παρακολουθήσει σειρά σεμιναρίων στο Μικρό Πολυτεχνείο και στον Ιανό.
Ήσυχοι, λεπτοί, διακριτικοί κι εύθραυστοι οι στίχοι της Μ. Γρατσία χωρίς “βίαιες κλιμακώσεις”. Εικόνες εσωτερικών κι εξωτερικών τοπίων που μοιάζουν με ιχνογραφήματα ή ζωγραφιές που έγιναν με μαλακό μολύβι. Ένα πλήθος από μικρές κουκκίδες λευκών άστρων που σημαδεύουν ένα σκοτεινόχρωμο ουρανό. Μια αέρινη νοσταλγία, μια τρυφερή αίσθηση ανολοκλήρωτου έρωτα – μα όχι ματαιωμένου- που ανακαλώντας τον η μνήμη δεν παγιδεύεται μέσα σε ανοιχτούς τάφους αγαλμάτων, αλλά ζωντανεύει σαν έρωτας κάτω από έναν ήλιο που γίνεται όαση προσδοκίας. Μια ηδονικά παλλόμενη φλέβα στο λαιμό του παντοτινά έφηβου χρόνου. Στιγμές του παρελθόντος, που δεν σε παγιδεύουν μέσα σε στεγνά τοπία , μια λεπτότατη αίσθηση ομορφιάς εσωτερικότητας και στοχαστικότητας χωρίς επιτηδεύσεις που κερδίζει τον αναγνώστη σε μια δύσκολη για την ποίηση εποχή.
Ευχαριστώ πολύ την Ειρήνη Πυλαρινού για το σχολιασμό στα ποιήματά μου! ! !