Ακαδημία Ποιείν

Νατάσα Αθηαινίτου-Κυπριανού, “Νοσταλγία Ουρανού”

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟΥ

Τις μέρες τούτες τα πουλιά δεν κελαηδάνε παρά μόνο μέσα σε σπηλιές.
Τις νύχτες δε, κοιμούνται σε νεκροταφεία
νοσταλγώντας τον ουρανό.

Το πρωί περπατάνε έξω από τα τείχη παρέα με ένα ρακένδυτο άνδρα
που προχωράει ασθμαίνοντας.
Το πρόσωπό του
σε λευκό σεντόνι τυλιγμένο
προσμένει το αδύνατο.
Ακολουθάνε άλλοι εννέα
κουβαλώντας αβοήθητοι
τα σώματά τους
τις πληγές
τη μοναξιά τους.

Διαβάστε περισσότερα