Στο δάκρυ του ειδώλου
Κοιμάται το ρίγος

Έρημη φωνή να ζητά
Τον δίκαιο όρκο

Πότε αντικρίσαμε τα στερνά δειλινά;
Μια μέρα που χιόνι πότισε το αίμα
Και φλόγες φίλησαν τʼ αγκάθι

Μπορεί να ήταν μια στιγμή
Ένα μεθύσι ψέμα
Όταν οι μικροί στοχασμοί
Έγιναν μεγάλες μέρες
Και η νύχτα βρέφος στα χείλη της σιωπής

Πια δεν ξέραμε πού να βολέψουμε τους νεκρούς μας
Ξαγρύπνησαν σε όχθες με χρησμούς
Υπέφεραν τη Γνώση

Γιʼ αυτό και όταν ξύπνησαν
Ποτέ δεν θέλησαν να ζήσουν

Στο δάκρυ του ειδώλου…
Tραγούδησαν

ΥΓ: Τάσος Παναγιωτόπουλος (12-12-1967/1-5-2010)
Μερικούς μήνες μετά: καλό ταξίδι! με δίδαξες τη φιλία
σʼ ευχαριστώ Ν.Β.