Χρυσοβαλλάντης Σιτσάνης, Ποιήματα
31Μαΐ
Όνειρο ή πραγματικότητα;
Πλανώμαι σε άψυχα και μοναχικά
σοκάκια, κλείνω τα μάτια, σκέφτομαι,
δημιουργώ το δικό μου ονειρικό τοπίο
μέσα από άυλα οράματα και εικόνες,
οι οποίες έχουν ξεθωριάσει στο βάθος
του χρόνου.
Ακούω τον ήχο της αγριεμένης θάλασσας
και αισθάνομαι το ψύχος του θερινού αγέρα,
ο οποίος παρασύρει και ζωντανεύει την χρυσή
αμμουδιά.
Αρνούμαι την επιστροφή στη σκληρή
πραγματικότητα. Φοβάμαι να αντικρύσω
τους άχρωμους τοίχους και τα ράφια
των βιβλίων, τα οποία επίμονα αναζητούν
τη δική τους ελευθερία από το βίωμα του
εγκλωβισμού.
Τρομαγμένα πρόσωπα δεξιά και αριστερά
πηγαινοέρχονται, δούλοι της άδικης ζωής,
απορροφημένοι από το μεγάλο όραμα,
ελπίζοντας σε μία λαμπρή και ένδοξη μέρα.
………………………..
Διαβάστε περισσότεραΑφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)





















