Γεωργιάνα Κεστρινού, Τρία ποιήματα
6Ιου
«Επίσημα και δύστυχα. Πάνω στα χρόνια της αθωότητας»
Μην φθονείτε τους ανθρώπους.
Η οχύρωση κατά του δυσάρεστου είναι η μοίρα για τα ευυπόληπτα
και ανθρώπινα θραύσματα.
Σαν σαιξπηρικοί ηθοποιοί.
Ασφαλείς και άγνωστοι έχαιραν θριάμβου.
Κι ύστερα μπροστά στα επερχόμενα
φαίνονται ψυχροί.
Και ξεσπούν με απρόσμενο πάθος σε κάθε αλλαγή.
…
Επιμένω σε έναν θάνατο σιωπηλό, που
δεν έχει σχέση με τη ζωή κι όσα σεργιάνια αδύνατα υπήρξαν.
Τόσο καλό ή κακό
που πια κι η αλήθεια υπάρχει.
Μέσα του ακόμα κι ο χρόνος είναι φθηνός.
Μα στο λόγο μένει ανώνυμος,
για αυτό και μας ταιριάζει.
Μην φθονείτε τους ανθρώπους.
Διαβάστε περισσότεραΑφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)





















