Αλέξανδρος Μίνο, Ποιήματα
23Ιου
I.
Οι λέξεις, η μία δίπλα στην άλλη σέρνονται υπό το βάρος του νοήματος τους.
Αναρριχώνται στης αγάπης σου το πλήθος.
Στην κορυφή φτάνουν, τα καταφέρνουν
και σε αντικρύζουν.
II.
Εγώ είμαι η ζωή.
Εγώ δημιουργώ.
Εγώ ανυψώνω τα πάντα στους ουρανούς.
Εγώ και καίω.
Εγώ καταστρέφω.
Εγώ ανοικοδομώ.
Και όλοι εσείς εγώ είμαι.
Μα τι ταπείνωση.
Αφήστε ένα σχόλιο




![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)




















