Στέφη Θεοδότου, «Τραύμα»
20Απρ
Οραματίζομαι το μέλλον,
είπα και χαμογέλασα.
Ύστερα, γύρισα την πλάτη
κι έκλαψα.
Κάθε μέρα παίζω με το τραύμα.
Το σηκώνω ψηλά
στα δυο μου χέρια
-κρύβοντας το πρόσωπό μου-
σα νεογέννητο,
να δει τον κόσμο περήφανο
κι έπειτα…
το αφήνω να σκάσει διάπλατα στο πάτωμα.
Κι άντε μετά να το συμμαζέψω.
Μου παίρνει ώρες.
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)



















