Ένας δρυΐδης:

Καλώς ήρθες, Μάη!

Επιτέλους πάει

το κρύο και η παγωνιά.

Λιώσαν τα χιόνια,

κι ακούς στα κλώνια

τραγούδια εύθυμα ξανά.

Μόνο το χιόνι

στην κορφή δε λιώνει –

κι εμείς γοργά ας ανεβούμε,

αρχαία παράδοση τιμώντας,

τον θείο πατέρα μας υμνώντας:

τη φλόγα ν’ ανεβαίνει σαν θωρούμε,

και τη δική μας καρδιά θα υψώνει.