Φωτογραφία: Ευαγγελία Κυρτσούδη

`

«Μεγάλη παραλία, τεράστια… Από ψάρια; Πρόκα με σπάγκο έριχνες κι έπιανες… ό,τι τραβούσε η όρεξή σου» έλεγε ο πατέρας. Κάποια άλλη στιγμή μιλούσε για το οικογενειακό παρελθόν: «Ψαράς ήταν ο παππούς, Σμυρνιός… παιδί του λιμανιού… Στην Πελοπόννησο τους άφησαν… στην Ύδρα γνώρισε τη γιαγιά, σ’ ένα αρχοντικό παραδουλεύτρα… τα ψυχοπαίδια τότε τα ’χαν  για μεροκάματο… εε πώς αλλιώς;»

Με αυτά και με άλλα, πείστηκα τελικά ότι κατάγομαι από κάπου αλλού… μέχρι που ήρθε η προσγείωση, πού; Στην παραλία που έγινε φουγάρο. Φανταστείτε, λοιπόν, έναν πιτσιρικά να χτίζει πύργους από άμμο σε μια παραλία και, χρόνια μετά, ν’ ανακαλύπτει ότι η ακτογραμμή της περιοχής είναι βιομηχανικό ερείπιο. Στον λαβύρινθο της μνήμης, βλέπετε, ο καθένας κουβαλά την προσωπική του πυξίδα,  η χαρτογράφηση εικόνων απ’ την παιδική ηλικία διαρκώς μεταβάλλεται, τι απομένει τελικά; Τι να πρωτοθυμηθώ; Μυρωδιές και γεύσεις από φρούτα και λαχανικά, στους οπωρώνες και στα περιβόλια όπου έκλεινε  δουλειές ο μανάβης-πατέρας, άντε να τα βρεις αυτά πια… Μην ξεχάσω τις μεταλλάξεις ενός επωνύμου, μαζί με μια ιστορία προγονικών παθών και ελλιπών εξηγήσεων. Όσο για το τελευταίο, τι εννοώ; Μεταξύ άλλων, το δίδυμο παππούς-πατέρας ήταν του τζόγου. Μιλάμε για ξενύχτια, κυνηγητό απ’ την αστυνομία και άλλες ιστορίες του Φαρ Ουέστ. Ο παππούς έχασε τα καΐκια του, ο πατέρας ήταν παιχταράς, είχε στη ζωή του τη δασκάλα-μάνα για σιγόντο, ερωτευμένοι όπως ήταν μέχρι τέλους, αλλά μη γίνομαι κουραστικός…