στὴν κόρη μου
Μαλένα

Ἀπὸ τὰ δαχτυλάκια σου
νήματα δέκα ξεκινοῦν
κι’ ὅλος ὁ κόσμος γίνεται
μιὰ ζῶσα μαριονέττα

*

Κοιμᾶσαι
Τὰ παιδικά σου βλέφαρα
σκεπάζουνε τὸ φῶς
νὰ νεωθῇ ξανὰ ἡ αὐγή
σπίθα τῆς ἄλλης μέρας

*

Ὁ κόσμος πνίγηκε
αὐτοστιγμεί
στὸ πρῶτο σου δάκρυ