Αντρέας Πολυκάρπου, «Ο ακροβάτης της Ιεριχούς»
19Δεκ
Ακροβάτης στα τείχη επάνω της Ιεριχούς
όλους τους πρόσφυγες να επιστρέφουν βλέπω.
Στις δώδεκα θα μοιράσουν φυλές, του Ευαγγελίου τη γη.
Μα η δική μου, του Άδη η φυλή
σαν νυχτοπούλια θα κουρνιάσουν
ανάμεσα στα αραιά δόντια μου.
Σε μια των Κιμμερίων χώρα
πλανόδιος λυράρης αναζητώ τη λύτρωση
από όλα της φυλής μου τα στίγματα.
Το έρεβος σαν σάβανο τυλίγει
τα λιπόσαρκα σώματα μας.
Αφημένοι στο φως σου Εσταυρωμένε
ξεφτίζουν οι σάρκες μας.
Αίμα, κομμάτια από δέρμα και ξασπρισμένα οστά
Σού φέρνω για τάμα.
Και με ένα των παγανιστών τράγο
θυσία θα κάνω, το αίμα θα μεταλάβω.
Αφήστε ένα σχόλιο



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![Αγγελική Κουντουράκη: «Αγαπώ και αφήνω και όχι αγαπώ και κρατάω» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/Clipboard-1-75x75.jpg)
![ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Σύγχρονη Αμερικανική Ποίηση / 3. Jane Hirshfield (1953-) [Πρόλογος- Μετάφραση- Επιμέλεια: Νίκος Κωσταγιόλας]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/11/images-3-1-75x75.jpg)


















