Χθες έπαιζε ο κόσμος σαν γάτος  στο φουστάνι σου •

σήμερα σου γλύφει τα λεπτεπίλεπτα μποτίνια-περιστεριού •

την καρδιά σου έχεις  κατοικημένη από τζιτζίκια,

και μια ομοιότητα με  νεκρά ξάγρυπνα  κιθαρόνια,

μεγάλη μελαγχολική

Διόλου απίθανο  να χωρά η θάλασσα όλη μες στα μάτια σου

και να χωρά όλος ο ήλιος στη δράση σου- δράση του υδροχόου •

σαν ένας σκύλος κίτρινος σε ακολουθούν τα φθινόπωρα,

και, ζωσμένη από ποταμίσιους και αστρονομικούς θεούς,

είσαι η αιωνιότητα στην σταλαγματιά του τρόμου.

Η ψευδαίσθηση που είσαι μοιάζει με  πολιτεία πανάρχαια,

με  τις καλύβες τις γεμάτες με λυπητερό άρωμα,

με τις αιώνιες πέτρες και τα πληγωμένα κορίτσια •

ένα αυγουστιάτικο πουλί πνίγεται στων ματιών σου τις κόρες

και, σαν σκοτεινό ένδυμα, πέφτει το παραλήρημα σου.