Composer: Michail Palaiologou
Lirics: Demosthenes Agrafiotis
Soprano: Sofia Zarani
Flute/Alto flute/Piccolo: Detta Danford
Piano: Eliza McCarthy
Violoncello: Natasha Zielazinski
ΥΠΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΝ
1.
π
ρο
σσσ
τύχη
υψηλή
φωνάζω
χρήματα
κριμάτων
ορυμαγδός
αποδείξεις
2.
ω!
τα δε
ίχνος νόθας αρχής
βουνά, λευκή η πλήξη
ρέει χωρίς σταματημό στο σώμα
από άνισες δόξες σε χαλαρούς κόμβους
περιοχή για όλες τις αταξίες των δοκιμασιών
αυτή ως άλλη, ως παρόμοια εντέλει, ως φαύλη
όχι, γιατί δεν αρκεί, ναι, γιατί πλέον αρκεί
η μόνη επιλογή προϋποθέτει άνοιγμα του μυστικού, το μη τέλος
3.
3.1. Ψ
3.2. ή
το χί
3.3. ο
όρος τους
νυν, μεν, από
3.4. η
νύφη εύχαρις
δόξα των δαχτυλιδιών
φθορά του σώματος, οπωσδήποτε
3.5. ο
χωρίς τότε
τρίτος από πάνω
αφήνει τον πέμπτο ουρανό
οράματα, νύξεις σε παράλληλες ιδιοσημάνσεις
3.6. η
δε θέα
απρόσμενη και απέραντη
το δε γλιστερό ίχνος
ονομαστόν και διαφεύγον κατά κύματα
φορτίζει και ξεφορτίζει διαβήματα και διαστήματα
3.7 το
απλό καθήκον
γίνεται και βρόγχος
σε κεράσματα κοσμικών εγκαινίων
περισσότερο νόημα ή περισσότερες συζεύξεις
αιτήματα, γυρίσματα των δήθεν καιρών
ευκαιριών αγλάισμα, ίσως άκαιρων νύξεων, τελευταίο παιχνίδι
3.8 οι
νησίδες άγνοιας
κρατούν αρχιπελάγη γνώσεων
κλειστά μαντάτα, ανοιχτού κόσμου
δοκιμάζονται στην εκμάθηση νέων προτάσεων
νεολαλιές διώχνουν όρια και νόθα σημάδια
συναίσθηση του αναπόφευκτου, συνομιλία αδύνατη,απλώς νεύμα
στις μεταμορφώσεις των νιοστών τομών, εκθετών και ορίων
3.9 οι
κοφτές λέξεις
η ασάλευτη πίστη
η αναγνώριση της καλοσύνης
η επιμονή στην ανταπόδοση, αιώνια
στον μέσον του καμένου πευκό δασους
τα άγρια σκυλιά ουρλιάζουν και απότομα καταλαγιάζουν
συνδυάζονται στο τότε και τώρα, πιθανόν στο μέλλον
ζωές, επιβίωση, επιούσιος άρτος, χρόνος ανελέητος, χρόνος ατελεύτητος
3.10 η
φρίκη, φρίκη
η δύναμή τους
ίδια η αδυναμία τους
σύνθλιψη από τις συνήθεις κοινοτυπίες
ισχυρά ικριώματα, ισχυροί σκελετοί, ισχυρές έννοιες
θρυμματίζονται χωρίς θόρυβο, ανεπαίσθητα, με ελάχιστες αντιστάσεις
μια κίνηση ή μια χειρονομία, το γλίστρημα ελλοχεύει
νοσταλγία των βουνίσιων για τον κάμπο και το αντίστροφο
μανία με το τοπικό, μανία με το παγκόσμιο, μανία μανίας
4.
?
η
δε, οι
ανά δύο, ναι
τότε, μετά τρία φώτα
πέντε φορές, χλιδή ισχνά νιάτα
ταραχή, δέλεαρ, εύνοια, δηλώνω άκομψα τρωτός
προδοσία, απατηλή πρόνοια, τρέφουν, ένδειξη μάταιων σημείων
απόκληρων κατάσταση, ενημέρωση-σαρωτικές σημάνσεις θα φέρνανε ματαίωση ανατροπών, φανερώνει
φτιάχνεται προϊδέασμα ταυτοτήτων νοθευμένες ελευθερίες, προωθείται αναβρασμός παραλογίας, αξεχώριστο, μακαριότητα?
Michail Palaiologou
Education:
Guildhall School of Music and Drama, UK 2007- present
Bachelor of Music, Composition
Conservatoire of Serres, Greece 2005-2006
Artist’s Diploma in Counterpoint,
Harmony, Instrumentation of Wind Instruments
Serres Institute of Technology, Greece 2000- 2005
Bachelor of Science, Engineering
Works:
Under Restriction
Bishops Gate Institute, UK October 2008
Centre for the arts eagle rock, Los Angeles, us
Pharmakon August 2008
Paxos International Music Festival, Greece
Souled Out April 2008
Kinesthisis Contemporary Dance group
Melina Merkuri Theatre, Greece
Seduction – Sex and Art January 2008
Barbican Centre Art gallery, UK
30 X 30 October 2007
Dance Umbrella Festival
Bishopsgate Institute, UK
Wold Shadow – Anticipation of the night March 2007
Voice Works
Wigmore Hall, UK
3 The Music Of The Light March 2007
Louise T. Blouin Institute-Art Gallery, UK
References:
Dr. Paul Newland
Professor of Composition, Guildhall School of Music and Drama
Michail Palaiologou is awarded a scholarship at the Guildhall School of Music and Drama, sponsored by the Music Students Hostel Trust.
Αυτό που χαρακτηρίζει, κατά την άποψη μου, το έργο ενός μεγάλου ποιητή, θεατρικού συγγραφέα ή μουσικού είναι, αφενός μεν το να περιέχει πράγματα που θα αγγίξουν τον καλοπροαίρετο μη μυημένο πολίτη όταν αυτός, για τον όποιο τυχαίο ή μη τυχαίο λόγο, «εκτεθεί» στην ακρόαση του έργου, αφετέρου δε στο να οδηγεί το μυημένο ακροατή/ θεατή – και ανεξάρτητα του επιπέδου οξυδέρκειας του τελευταίου- σε άλλο επίπεδο. Επίπεδο όπου το έργο αφού αναμειχθεί με τα προσωπικά βιώματα του ακροατή/ θεατή θα του προκαλέσει, μοναδικά στον κάθε ένα, συναισθήματα, ιδέες και προβληματισμούς και μια εσωτερική πληρότητα ή ανάγκη για αναζήτηση.
Στα πλαίσια αυτά θεωρώ ότι ένα μουσικό έργο, ακριβώς όπως κι ένα ποίημα, οφείλει να είναι «κατανοήσιμο» σε έναν ελάχιστο έστω βαθμό και αυτό είναι κάτι που, ως ακροατής, το εισπράττω άμεσα από το έργο «under constraints». Ως λάτρης επίσης της «λόγιας μουσικής» του 20ού αιώνα εκτιμώ ότι ο μουσικός Μιχάλης Παλαιολόγου μπορεί, στη «λευκή πλήξη που ρέει» εντός του πολύχρωμου περιτυλίγματος των καιρών μας, να συνεισφέρει στο «άνοιγμα του μυστικού» για το «μη τέλος», ως «τη μόνη μας επιλογή», της παράδοσης ενός Νίκου Σκαλκώττα ή ενός Γιάννη Χρήστου ή ενός Γιώργου Σισιλιάνου ή ακόμα κι ενός Ιάννη Ξενάκη (για να αναφέρω τη μεγάλη αυτή τετράδα των ελλήνων δημιουργών του 20ού αιώνα. Δημιουργών που χαίρουν μεγάλης εκτίμησης στο εξωτερικό, αλλά ελάχιστα απασχόλησαν την Ελλάδα – ως πότε;. Την Ελλάδα που καταταλαιπωρήθηκε και καταδυναστεύτηκε από τους διάφορους Καλομοίρηδες).
Μιχάλη δε θα είναι εύκολο. Απλά θα ήθελα να συνεχίσεις ακόμα και αν χρειαστεί (από ότι μου είπαν σε ένα από τα δισκοπωλεία της Στοάς στην Ακαδημία), όπως ο πολύς Γιάννης Ιωαννίδης, να δίνεις μόνος σου, στα δισκοπωλεία, τα cd με τα έργα σου.