Η Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, με αφορμή το νέο της βιβλίο «Όταν οι Λακούβες ήταν Χαρά» (Εκδόσεις Κέδρος), μιλά στο Ποιείν και μας ταξιδεύει σε έναν κόσμο όπου οι γειτονιές, τα παιχνίδια της αλάνας και οι μυρωδιές των γλυκών ζωντανεύουν ως πολύτιμοι φορείς μνήμης, συναισθημάτων και ανθρώπινων σχέσεων.

Με ζωντάνια και τρυφερότητα, οι λέξεις της ξυπνούν τις αναμνήσεις μιας εποχής που μοιάζει να ανασαίνει, ενώ η μουσική, το ραδιόφωνο και οι καθημερινές μικρές στιγμές αποκτούν τη δύναμη να γίνουν ποίηση. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο που λειτουργεί σαν βάλσαμο ψυχής, κρατώντας ζωντανό το φως της παιδικής ηλικίας στις καρδιές των αναγνωστών

-Κυρία Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, με ποιον τρόπο ο χώρος της γειτονιάς μεταμορφώνεται μέσα στο έργο σας σε φορέα συναισθημάτων, ανθρώπινων σχέσεων και μνήμης που ξεπερνά τα όρια ενός απλού τόπου;

Οι άνθρωποι της γενιάς μου που μεγάλωσαν σε αστικά κέντρα τις δεκαετίες του 1950 και 1960 έπαιξαν τα ίδια παιχνίδια σε γειτονιές με κήπους, χωματόδρομους και αλάνες. Άκουσαν τις ίδιες μουσικές, χόρεψαν τους ίδιους χορούς, είδαν τις ίδιες ταινίες, διάβασαν όλοι τους τον Μικρό Ήρωα, έπαιξαν Καραγκιόζη, γεύτηκαν όλοι το πρωτόγνωρο παγωτό ξυλάκι κρέμα με επικάλυψη σοκολάτας… Μοιραστήκαμε συνεπώς κοινά ήθη, νοοτροπίες, συναισθήματα, μνήμες. Ασχέτως τόπου, ανήκουμε στην ίδια φυλή.