stinakri.jpg

Προορισμός
La poesia non eʼ fatta per nessuno
non per altri e nemmeno per chi la scrive
Eugenio Montale

Για ποιον προορίζεται η ποίηση;
Πάλι βαριά φιλοσοφία για την αποστολή της ποίησης.

Το ποίημα απλώς υπάρχει.

Σαν το νερό που βγαίνει από την πυρωμένη πέτρα,
σαν το αηδόνι που κελαηδάει μονάχο ολημερίς στο δάσος.

Το ποίημα απλώς υπάρχει.

Όταν ο χρόνος όλα θα τα ρημάξει,
τα ποιήματα θα λάμπουν πάνω την άμμο.

Η στοιχειωμένη πόλη

Πόλη των νερών.
Πόλη μου στοιχειωμένη, στα νερά της μνήμης.
Χτισμένη πάνω σε αρχαία σώματα.

Βλέπω πάνω στο γεφύρι ένα πλήθος, τόσο πολλοί.
Δεν είχα φανταστεί ότι ο θάνατος είχε τόσο πολλούς ξεκάνει.*
Στέναζαν από το βάρος του θανάτου.
Γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα.

Είδα γνωστούς και συγγενείς.
Τον παππού μου είδα που δεν γνώρισα,
να ʼχει στην πλάτη του κρεμασμένο τον γκρα
γυρίζοντας απʼ το κυνήγι.
Και ο άλλος μου παππούς
να πηγαίνει ψέλνοντας μπροστά.
Μετά ένας ένας έπεφταν απ΄ την ψηλή καμάρα.

Δεν ξέρω τίποτα.
Ήμουνα εκεί δεν ήμουνα, τα μάτια μου
δεν μπορούν πια να διακρίνουν.

Τώρα που φτάσαμε στα μισά το μαύρο ξεχωρίζει.

* Δεν είχα φανταστεί ότι ο θάνατος είχε τόσο πολλούς ξεκάνει: [ I had not thought death had undone so many ] Τ.Σ.Έλιοτ, Η Έρημη χώρα, στ.63, μτφρ. Παυλίνα Παμπούδη.

Η δυστυχία του θανάτου
Στον Αντώνη Φωστιέρη

Έχει παιδάκια ο θάνατος να τα νταντέψει
και να τα νανουρίσει;
Άκληρος είναι ευθυνών.
Ποιος θα δεχόταν να τον νανουρίσει ο θάνατος ;

Δυστυχισμένος είναι ο θάνατος, απόκληρος, διωγμένος.
Αιώνες μόνος δίχως φίλους.
Ποιος θα ʼθελε το θάνατο για φίλο;

Ανάγωγος και αγενής είναι ο θάνατος.
Πάντα ακάλεστος και χωρίς ένα δώρο.
Ποιος θα ʼθελε τα δώρα του θανάτου;

Δυστυχισμένος είναι ο θάνατος,
που ούτε ένα θάνατο δεν έχει.

Πάλι για τα πουλιά
Στον Γιώργη Παυλόπουλο

Γλαρόνια ,χελιδόνια, αβοκέτες, καλαμοκανάδες ,
ασημόγλαροι, θαλασσοσφυριχτήδες, και νυχτοκόρακες,
λευκοτσικνιάδες,σταχτοτσικνιάδες, και πορφυροτσικνιάδες, νανομουγκάνες, χαλκόκοτες και χουλιαρομύτες,
βαλτόπαπιες ,κυνηγόπαπιες και βουτηχτάρια.
Σφυριχτάρια, φλυαρόπαπιες ,κιρκίρια,
σουβλόπαπιες, τσικνόπαπιες, λουφοπρίστες,
βαρβάρες, χήνες, ποντικοβαρβαρίνες και ξεφτάρια,
όρνια, φιδαετοί, χρυσαετοί και θαλασσαετοί,
χρυσογέρακες , πετρίτες και δρυοκολάπτες,
νεροκότσυφες και παπαδίτσες.

Πού πήγαν όλα;

Ο Σπύρος, ο Νίκος, ο Κούλης και ο Στέλιος,
η Άννα, η Ελένη και η Νατάσσα,
ο Μάκης, ο Γιώργος, ο Τάσος και ο Θανάσης,
ο Τριαντάφυλλος, ο Ρίβας και ο Βασίλης,
ο Παναγιώτης, ο Βασιλάκης και ο Γιάννης.

Πού πήγαν όλοι;

Πουλιά κι αυτοί, που χάθηκαν στην μαύρη καταιγίδα της ζωής.

Μνήμη κλεφτοφάναρο

στον Ηλία Γκρή

Το δέντρο που βρέφος σε κρεμάγανε,
για να μη σε φάνε τα σκυλιά,
έγινε στάχτη τώρα πια.

Το τρίκυκλο του πατέρα που χρόνια
συντρόφευε το πρωινό αστέρι
σκουριάζει παρατημένο .

Ο κοντός ξάδερφος με τα μεγάλα όνειρα
και τα ροζιασμένα χέρια

Ο θείος με την ψησταριά και τα καρπούζια

Η βόλτα της Κυριακής στο δημόσιο δρόμο,
με τα κλεφτά δειλά βλέμματα,

Η Άρτα με τη μυρωδιά του ούζου
και των ανεκπλήρωτων ερώτων.

τίποτε δεν υπάρχει πια.

Όλα μια ανάμνηση στις ρωγμές του μυαλού.

Όμως, τη νύχτα πάντα,
στην άκρη του ονείρου,
ένα παιδάκι με ματωμένα γόνατα
παίζει μονάχο του κουτσό
πάνω στο νωπό χώμα της μνήμης.

Αφορμή είναι το ποίημα του Ηλία Γκρή «Διαλεκτική της μνήμης» από την ποιητική συλλογή Αλφειός πρόγονος (Μεταίχμιο 2005).
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες η πρώτη συλλογή του Γιάννη Η.Παππά με τον τίτλο Στην άκρη του ονείρου.
Στην άκρη του ονείρου, την ώρα που οι νεκροί, οι άγγελοι και οι ξεχασμένοι φίλοι περιπλανιούνται στους τόπους της μνήμης και της παιδικής ηλικίας, έρχεται η ποίηση να μιλήσει για την αλήθεια και την ομορφιά των πραγμάτων, να γίνει συλλέκτης ονείρων.
Το πρώτο ποιητικό βιβλίο του Γιάννη Η. Παππά ανήκει στη κατηγορία της ποίησης που κινείται στις αναμνήσεις, στα συναισθήματα, στις εμπειρίες και στα βιώματα του ποιητή και ως αφήγηση γεγονότων και ως ονειρική περιπλάνηση στο υποσυνείδητό του μέσω του ονείρου.
Ο αδυσώπητος χρόνος, το αναπόφευκτο τέλος, η αναπόληση της χαμένης παιδικότητας, οι τόποι της γενέθλιας γης, μνήμες και αποτυπώσεις από εικόνες ενός οριστικά χαμένου χρόνου, η αίσθηση της απώλειας και της φθοράς είναι επίσης βασικά θέματα στην ποιητική του περιπλάνηση.

Βιογραφικό

Ο Γιάννης Η. Παππάς γεννήθηκε στην Άρτα (Χαλκιάδες) το 1962. Τελείωσε το Λύκειο στη Θεσσαλονίκη.
Είναι πτυχιούχος του τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Για δύο χρόνια παρακολούθησε μαθήματα ιταλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στα Πανεπιστήμια της Perugia και του Bari.
Από το 1990 εργάζεται ως καθηγητής φιλόλογος στην Μέση Εκπαίδευση.
Υπήρξε συνδιευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Ελίτροχος της Πάτρας (1993-1999).
Από το 2002 είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Πάτρας και από το 2003 είναι εκδότης-διευθυντής του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Διαπολιτισμός (www.diapolitismos.gr).
Έχει μεταφράσει τα Ποιήματα του Cesare Pavese, εκδόσεις Printa , 2004.
Μαζί με τον ποιητή Σωτήρη Παστάκα μετέφρασε το αφιέρωμα :12 σύγχρονοι ποιητές που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πλανόδιον τχ.43, Δεκέμβριος 2007, σσ.493-570.
Από τις εκδόσεις του περιοδικού οδός πανός πρόκειται να κυκλοφορήσει η μετάφραση Eugenio Montale, Mottetti, Είκοσι ερωτικά ποιήματα.

από Σωτήρης Παστάκας
25 Comments