Ερυθρός

ο Ξένος:

ανάμεσα Άρη κι Αφροδίτη

η Γη μου εγκλωβισμένη

σε μια σκιά πορφυρή

η ζωή μου εδώ

απ’ τον εωσφόρο στον έσπερο

χωρίς την ενδιάμεση μέρα,

από ράγισμα σε ράγισμα

μια αιώνια φωτιά στον ουρανό

απ’ τον πόθο στο πάθος

ένας κόκκινος ποταμός

πάει κι έρχεται

ρέει σαν να μην ρέει

ρέων στέρεος ποταμός

παραλυμένος θέλω να εκραγώ

η κάθε ανάσα, ένα βήξιμο ηφαιστείου

κάθε ανοιγόκλειμα των ματιών

και μια φράουλα συνθλιμμένη

ένας σκόρος εντός μου

μού τρυπά τις ιδέες,

ρουφά το μυελό

του μυαλού

στην άκρη του πόντου

ο ουρανός μοιάζει χάλκινος

η θάλασσα από κρασί

κλεισμένος απ’ το κόκκινο

στο κόκκινο

έχω χάσει τα χρώματα

δεν βλέπω

παρά υπέρυθρα

τον κόσμο