Ο ΧΡΗΣΜΟΣ

Τούτες τις νύχτες, όταν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου γράφω,

η μισή σελίδα μου σκιές γεμίζει,

η άλλη μισή παράξενα πουλιά.

Αθέατες περικοκλάδες γκρεμών απ’ το χέρι με τραβούν,

στο δάσος της σιωπής να με παν,

της λήθης τους καρπούς να μου δείξουν.

Στου έλους τα σαπρόφυτα, πλάι στο γεφύρι του δειλινού,

τα χάρτινα πουλιά, τη σελίδα αφήνοντας, φτεροκοπούν,

ένα κοροϊδευτικό «κροκ μορ, κροκ μορ, κροκ μορ, κροκ μορ»,*

μέσ’ από τα κυρτά τους ράμφη για να μου στείλουν.

(Ποιος τυφλός μάντης σε τούτο τον χρησμό Μοίρας σήμα θα δει;

Ποιος αθέλητος θύτης με τούτο τον χρησμό τις Ερινύες θα εξευμενίσει;).

*Croque – mort, στα γαλλικά.

***