Σώμα χωρίς έλεος: Διαβάζοντας τον Αρτώ σήμερα

Υπάρχουν βιβλία που ζητούν να τα διαβάσεις και υπάρχουν βιβλία που σε διαβάζουν εκείνα, σε αποσυναρμολογούν, σε εξαντλούν, σε αφήνουν εκτεθειμένο σε μια εμπειρία που δεν μπορείς εύκολα να την κατονομάσεις. Το Πούτσα και Ξύλο του Aντονέν Αρτώ ανήκει αδιαμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία.

Δεν πρόκειται για «έργο» με τη συμβατική έννοια, αλλά για μια έκρηξη λόγου που επιμένει να διαλύει κάθε μορφή, κάθε ηθική, κάθε γλωσσική πειθαρχία. Από τον προκλητικό τίτλο ακόμη, ο Αρτώ εγκαθιστά ένα πεδίο όπου η γλώσσα δεν λειτουργεί ως αναπαραστατικό εργαλείο αλλά ως όργανο επίθεσης. Η χυδαιότητα δεν είναι εδώ μιαν επιφανειακή πρόκληση, αλλά μια στρατηγική απογύμνωσης του λόγου από τα πολιτισμικά του ενδύματα. Οι λέξεις, αποκομμένες από τη ρητορική τους ευγένεια, επιστρέφουν σε μια πρωτογενή κατάσταση: είναι σάρκα, είναι εκκρίσεις, είναι σπασμοί.

Ο Αρτώ δεν «γράφει», εκκενώνει:

«Τις λέξεις που χρησιμοποιούμε μου τις πέρασαν κι εμένα και τις χρησιμοποιώ.[…] το σαράκι της διχόνοιας που φυτρώνει από παντού δεν αφήνει το σώμα μου ανέγγιχτο, μ’έχει πιάσει για τα καλά σαν κιρσοκήλη, σαν βλεννόρροια. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΚΑΘΟΛΟΥ.»(σελ. 17-20).