Υποτονθορύζω , θα πει μια περιδίνηση μελλοντικών  φύλλων

που δάκρυζαν  συχνά σε όλους τους πόρους του κορμιού μου

-δίχως να το καταλαβαίνω πάντα-

και στο αχανές φθινοπωρινό Κυριακάτικο απόγευμα

που υπήρξε η εφηβεία μου.

Ξεκινώντας από την οδό  Ζαλόγγου

μ’ ένα κυανόλευκο κασκόλ

να περπατώ/να ίπταμαι ,

κοτσύφι μ’ ένα παμπάλαιο τραύμα

από κείνα που ποτέ δεν τα διεκδικεί

καμία  μνήμη,

στην οδό  Ιερολοχιτών,

μέσα απ’ τους συνωμοτικούς

τριγμούς/ψιθυρισμούς  των σιδηρογραμμών ,

και να ακούω  τους  δισταγμούς μου

σαν πρωτάκουστο τραγούδι.

Από ξένο τόπο κι απ’ αλαργινό/

ήρθε ένα κορίτσι, φως μου, δώδεκα χρονών .