Δεν έχω εξυπνάδα, δεν έχω λόγια, ούτε και δάκρυα:

Η καρδιά μου μέσα είναι σαν πέτρα

και παραείναι μουδιασμένη για να ελπίζει ή να φοβάται.

Κοιτάζω δεξιά, μετά αριστερά, μα κατοικώ μονάχη.

Σηκώνω το βλέμμα όμως κοιτάζω χαμηλά με μια θλίψη-

Δεν βλέπω κανέναν αιώνιο λόφο-

Η ζωή μου είναι σαν το φύλλο που πέφτει:

Ω Ιησού, ανάστησε με.

Η ζωή μου είναι σαν το ξεθωριασμένο φύλλο,

η σοδειά μου έχει λιγοστέψει και είναι ένα τίποτα-

Αλήθεια η ζωή μου είναι κενή και σύντομη

τόσο κουραστική μέσα σ’ αυτό το άγονο σούρουπο.

Η ζωή μου είναι σαν κάτι παγωμένο,

δίχως μπουμπούκια και πρασινάδα:

Όμως θα βγει στην επιφάνεια – ο καρπός αυτός της Άνοιξης

Ω, Ιησού ανεγέρσου από μέσα μου!

Η ζωή μου είναι σαν ένα σπασμένο δοχείο,

ένα σπασμένο δοχείο που δεν μπορεί να φυλάξει

ούτε μία σταγόνα νερού για τη ψυχή μου

ή εκείνον το χυμό που αναζητώ μέσα στο κρύο-

Ρίξε στη φωτιά αυτό το άχρηστο αντικείμενο,

λιώσε το και δωσ’ του άλλο σχήμα μέχρι να γίνει

ένα βασιλικό ποτήρι για τον Βασιλιά μου:

Ω Ιησού, πιες από εμένα.