Δεν έχω εξυπνάδα, δεν έχω λόγια, ούτε και δάκρυα:
Η καρδιά μου μέσα είναι σαν πέτρα
και παραείναι μουδιασμένη για να ελπίζει ή να φοβάται.
Κοιτάζω δεξιά, μετά αριστερά, μα κατοικώ μονάχη.
Σηκώνω το βλέμμα όμως κοιτάζω χαμηλά με μια θλίψη-
Δεν βλέπω κανέναν αιώνιο λόφο-
Η ζωή μου είναι σαν το φύλλο που πέφτει:
Ω Ιησού, ανάστησε με.
Η ζωή μου είναι σαν το ξεθωριασμένο φύλλο,
η σοδειά μου έχει λιγοστέψει και είναι ένα τίποτα-
Αλήθεια η ζωή μου είναι κενή και σύντομη
τόσο κουραστική μέσα σ’ αυτό το άγονο σούρουπο.
Η ζωή μου είναι σαν κάτι παγωμένο,
δίχως μπουμπούκια και πρασινάδα:
Όμως θα βγει στην επιφάνεια – ο καρπός αυτός της Άνοιξης
Ω, Ιησού ανεγέρσου από μέσα μου!
Η ζωή μου είναι σαν ένα σπασμένο δοχείο,
ένα σπασμένο δοχείο που δεν μπορεί να φυλάξει
ούτε μία σταγόνα νερού για τη ψυχή μου
ή εκείνον το χυμό που αναζητώ μέσα στο κρύο-
Ρίξε στη φωτιά αυτό το άχρηστο αντικείμενο,
λιώσε το και δωσ’ του άλλο σχήμα μέχρι να γίνει
ένα βασιλικό ποτήρι για τον Βασιλιά μου:
Ω Ιησού, πιες από εμένα.
A Better Resurrection
I have no wit, no words, no tears;
My heart within me like a stone
Is numb’d too much for hopes or fears;
Look right, look left, I dwell alone;
I lift mine eyes, but dimm’d with grief
No everlasting hills I see;
My life is in the falling leaf:
O Jesus, quicken me.
My life is like a faded leaf,
My harvest dwindled to a husk:
Truly my life is void and brief
And tedious in the barren dusk;
My life is like a frozen thing,
No bud nor greenness can I see:
Yet rise it shall—the sap of Spring;
O Jesus, rise in me.
My life is like a broken bowl,
A broken bowl that cannot hold
One drop of water for my soul
Or cordial in the searching cold;
Cast in the fire the perish’dthing;
Melt and remould it, till it be
A royal cup for Him, my King:
O Jesus, drink of me.
