Ολυμπία Θεοδοσίου, Ποιήματα
4Ιου
Ο χρόνος ορίζει τον άνθρωπο
Ο άνθρωπος στέκεται προσοχή μπροστά στον καθρέφτη.
Κοιτάζει κατάματα τον χρόνο.
Θέλει να τον ξεριζώσει από τον δρόμο του.
Δεν γνωρίζει όμως,
πως ο χρόνος κρύβει άπειρες ζωές μέσα του,
και πάντα επιστρέφει στην κορυφή του όρους.
~
Ο χρόνος τρέφεται με τους ιστούς μας.
Είναι σαρκοφάγος.
Δεν έχει ψυχή ούτε φωνή,
μοιάζει με νύχτα.
Εμείς προσποιούμαστε
πως όλα είναι μια χαρά,
ενώ εκείνος μας χτίζει μέσα του.
Αφήστε ένα σχόλιο

![Κώστας Ταχτσής, «Κι έχουμε πόλεμο!» [Απόσπασμα «Το τρίτο στεφάνι» (1962)]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/10/images-5-75x75.jpg)


![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)
![«Ανατολικά της Εδέμ» [σενάριο: Ζόι Καζάν]/ Σειρά, Netflix (γράφει ο Ελισσαίος Βγενόπουλος)](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/10/images-1-5-75x75.jpg)




















