«Η κοινωνική οκνηρία έχει τσακίσει τις ψυχές, οι μάζες είναι πλέον ένα διάκοσμος, επιλογή και επιβολή συμπλέκονται, ο δυτικός πολιτισμός προσφέρει μισή ζωή και για παρηγοριά ένα κατοικίδιο. Ο άνθρωπος καταναλώνει την ερήμωσή του…»

Με αφορμή τη νέα του ποιητική συλλογή Τι αιώνα κάνει έξω;, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περισπωμένη, ο ποιητής Γιώργος Κοζίας μιλά στο Ποιείν για την ποίηση και τη σύγκρουσή της με την εποχή, για τη θέση της μνήμης σε έναν κόσμο που μοιάζει να παραδίδεται στη λήθη και για τον σύγχρονο άνθρωπο που δοκιμάζεται μέσα σε έναν κόσμο διαρκών ανατροπών. Η συλλογή του ανιχνεύει τα ρήγματα του παρόντος και επιστρέφει επίμονα στο ερώτημα του αιώνα: σε ποιους καιρούς ζούμε και τι απομένει από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όταν η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνει τα τραύματά της.

-Κύριε Κοζία, στον τίτλο της συλλογής σας “Τι Αιώνα κάνει έξω;” διακρίνεται μια αγωνία για την ιστορική και υπαρξιακή εποχή. Σε ποιο βαθμό συνομιλεί αυτή η αγωνία με την ποιητική παράδοση του Μπορίς Παστερνάκ και τη σύγκρουση ανθρώπου–ιστορίας;

«Εϊ φιλαράκοι,/εσείς εκεί πέρα έξω/σε τι χρόνο ζείτε; Σε ποιόν αιώνα ζω;», οι στίχοι του Παστερνάκ έθεσαν το ερώτημα, η επανάληψη απαραίτητη, η αναζήτηση της μεγάλης εικόνα του αιώνα επιτακτική. Σε τι καιρούς αλήθεια ζούμε; Σ’ αυτούς τους σακάτικους καιρούς η σύγκρουση ανθρώπου και ιστορίας είναι αναπόφευκτη. Το συνεκτικό νήμα απλώνεται από τα χρόνια του Πάστερνακ ως το δικό μας κόσμο. Αυτόν τον αιώνα που άρχισε με νύχτα και όχι με αυγή ψάχνουν τα ποιήματά μου, τον αιώνα που μοιάζει με θηρίο αλλά δεν φαίνεται… «Αιώνα μου θεριό μου, ποιος θα τολμήσει / στις κόρες των ματιών να σ’ αντικρίσει;» αναρωτήθηκε ο Οσίπ Μαντελστάμ.

-Πέρα από τη λογοτεχνική συνομιλία με την παράδοση, πώς λειτουργεί ο τίτλος ως υπαρξιακό και κοινωνικό ερώτημα για τον σημερινό άνθρωπο;

Ο ερωτηματικός-προφητικός τίτλος ήταν το έναυσμα για να αντικρίζω τον Αιώνα πάντα στις κόρες των ματιών του, να ακολουθήσω όμως τον εσωτερικό μονόδρομο, έναν δρόμο που τον χαράσσεις όσο τον διαβαίνεις, ενώ τα πάθη του Αιώνα σε σημαδεύουν. H ανθρώπινη ζωή ως μονόδρομος! Ζούμε στον αιώνα στραβά κουτσά. Ποια λογική μας κυβερνά και πού αρχίζει το παράλογο; Ποιος παράδεισος και ποια κόλαση μας κρατάει αιχμαλώτους σ’ αυτόν τον ανεστραμμένο κόσμο; Και τα ποιήματα άλλοτε συναντούν την εποχή τους, άλλοτε την ξεπερνούν, ή καταβαραθρώνονται στο κενό τους! Εξάλλου «Η ιστορία θα μας εκδικηθεί για αυτό που υπήρξαμε/Εκδίδοντας Ληξιαρχικές Πράξεις Θανάτου…».