Ακούστε ΕΔΩ:
Telo na mbriakeftò.. na mi’ ppensefso,
na klafso ce na jelaso telo artevrài;
ma mali rràggia evò e’ nna kantaliso,
sto fengo e’ nna fonaso: o andramu pai!
Fsunnìsete, fsunnìsete, jinèke!
Dellàste ettù na klàfsete ma mena!
Mìnamo manechè-mma, diàike o A’ Vrizie
Ce e antròpi ste’ mas pane ess’ena ss’ena!
E antròpi ste’ mas pane, ste’ ttaràssune!
N’arti kalì ‘us torùme ettù s’ena chrono!
è’ tui e zoì-mma? è’ tui e zoì, Kristè-mu?
Mas pa’ ‘cì sti Germania klèonta ma pono!
Mara ‘s emena, ttechùddhia itta pedàcia
Torù to tata mia forà to chrono:
– Tata, jatì ste’ klei? Ene o A’ Vrizio!
Kuse ti banda, kuse ti òrrio sono!
-Ste kuo ti banda ce ste kuo itto sono,
steo ettù ma ‘sà ce ste penseo sto treno,
penseo sto skotinò citti miniera
pu polemònta ecì peseni o jeno!
-Tata, jatì e’ nna pai? Pemma, jatì
-Jatì tui ene e zoì, mara pedìa:
O ttechùddhi polemà ce tronni
na lipariasi ‘us patrunu m’utti fatìa!
Mara ‘semà, dellaste ettù pedìa,
dellaste, ngotanizzome ttumèsa;
o tata pirte ce ‘mì prakalume
na ftasi lion lustro puru ja ‘mà!
[KΛAMA THΣ ΓΥNAIKAΣ TOY METANAΣTH]
[O άντρας μου πάει]
Θέλω να μεθύσω για να μη σκέφτομαι
να κλάψω και να γελάσω θέλω τούτο το βράδυ
με πολλή οργή να τραγουδήσω
στο φεγγάρι να φωνάξω:..o άντρας μου πάει
Ξυπνήστε, ξυπνήστε γυναίκες
Ελάτε να κλάψετε μαζί μου
Μείναμε μόνες, η γιορτή του Σαν Μπρίτσιο πέρασε
Kαι οι άντρες φεύγουν ένας ένας
Οι άντρες μας πάνε, φεύγουν
Αν πάνε όλα καλά,θα ιδωθούμε σ’ ένα χρόνο
Αυτή είναι η ζωή μας, Χριστέ μου
Πάνε στη Γερμανία με κλάμα και πόνο
Καημένη εγώ, καημένα τούτα τα παιδιά
Βλέπουν τον πατέρα μιά φορά το χρόνο
Μπαμπά γιατί κλαίς, είναι η γιορτή του Σαν Μπρίτσιο
Ακου την μπάντα,άκου,τί ωραίος ήχος
Ακούω την μπάντα,ακούω τη μουσική
Είμαι εδώ μαζί σας μα σκέφτομαι και το τρένο
σκέφτομαι το σκοτεινό ορυχείο
όπου δουλεύοντας εκεί πεθαίνει ο κόσμος
Μπαμπά γιατί πρέπει να πας; Πές μου γιατί
Γιατί έτσι είναι η ζωή, καημένα παιδάκια
Ο φτωχός δουλεύει και ιδρώνει
για να παχύνει τα αφεντικά με τη δουλειά του
Καημένα εμείς,ελάτε εδώ παιδιά
Ελάτε γονατίστε στη γη
ο μπαμπάς έφυγε και εμείς παρακαλούμε
να φτάσει και για μας λίγο φως.
Κύριε Αραβανή
Οι Ελληνόφωνοι της Grecia Salentina
στον Νότο της Apulia (Puglia) σας
χαιρετούν .
Έχετε την καλημέρα από
Calimera – Sastrignano de Greci
Mart;ano – Martignano – Soleto
Sternatia – Zollino και σας
Ευχαριστούν για την ανάρτηση .
Λίγες φορές έχω οργιστεί στη ζωή μου όσο όταν είδα και άκουσα αυτό. Μέσα σε ένα άκρως “διονυσιακό” περιβάλλον, βεβηλώνεται η παράδοση:
http://www.youtube.com/watch?v=yfSw9-dVzsI
Λυπάμαι που το επαναφέρω στην επιφάνεια, αλλά πιστεύω ότι κάποτε θα πρέπει να ανοίξει μία συζήτηση σχετικά με την έννοια της “διασκευής” (στη μουσική και σε άλλες τέχνες), γιατί στην Ελλάδα, παρατηρώ, είναι πολύ διαστρεβλωμένη. Το παραπάνω δείγμα είναι απλώς η αφορμή ώστε να αναλογιστούμε το “πώς”, το “γιατί”, και το “έως πού” μπορούμε να πηγαίνουμε αναλαμβάνοντας το υπάρχον έργο ενός άλλου. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ένα έργο που ανήκει πλέον στην παράδοση – με την έννοια ότι έχει σφραγιστεί με ένα τεράστιο συναισθηματικό φορτίο!
ευχαριστούμε πολύ Δημήτρη για την καίρια επισήμανσή σου…ας αποκαταστήσουμε το τραγούδι με τους encardia εδώ
http://www.youtube.com/watch?v=EKZGZecoSa8
Η διασκευή του Μηλιώκα μου άρεσε πολύ. Βρήκα ευφυή τη χρήση του λυρισμού του τραγουδιού και του “πένθους” που αυτό εκφράζει -σε συνάρτηση με την κραυγή του για ένα μείζον και διαχρονικό θέμα- σε ένα άλλο “κοινωνικό” πρόβλημα, πιο τραχύ αλλά σοβαρό.
Μη μένετε στις “κακές” λεξούλες του. Κρύβει περισσότερα από όσα τραγουδά.
Συνεπώς θα διαφωνήσω περί της “αποκατάστασης” του τραγουδιού.
Η διασκευή:
Eγίνανε τα νεύρα μου τσατάλια
λες κι η ζωή επίτηδες το κάνει
και μου πετάει ομπρός μου κι ένα βλαμμένο
κι ένα βλαμμένο
ένα βλαμμένο
…
του ‘χωσε φράγκα ο γέρος να τονε σπουδάσει
μα έμεινε ένα τούβλο ένα κωθώνι
του πήρε κι ένα σπίτι κι ένα αμάξι
του βρήκε και δουλειά του παλιοφλώρου
του παλιοφλώρου
του παλιοφλώρου
…
έπιασε μια καρέκλα και τα ξύνει
δεν ξέρει πόσο κάνουν δυο και δύο
μου πήρε και το ύφος του ξερόλα
πως να μην τρελαθώ με το μαλάκα
με το μαλάκα
με το μαλάκα
…
τις πιο πολλές φορές τονε λυπάμαι
μα άνθρωπος είμαι κι εγώ πόσο θα αντέξω
κι αν τύχει και ζητήσει και τα ρέστα
αλίμονο του τότε του χαραμοφάη
χαραμοφάη
χαραμοφάη
του παλιοφλώρου
του παλιοφλώρου
με το μαλάκα
με το μαλάκα
Θα συμφωνήσω απολυτότατα
με τον φίλο κ. Αραβανή .
Κύριε Dimitris A. ερμηνείες
αρρωστημένου εθνισμού
δεν χωρούν στην μουσική .
Είναι όμως και η αποθέωση της θρασύτητας όταν ένα τραγούδι κατακρεουργείται χωρίς την άδεια του δημιουργού του…Γιατί δε χρησιμοποεί δικιά του μουσική να πεί τα δικά του? Λίγος σεβασμός στους δημιουργούς επιβάλλεται νομίζω. Η Διεθνής Νόμοθεσία που διέπει τα δικαιωματα των δημιουργών επιβάλλει τη γραπτή τους συγκατάθεση πρίν τη χρήση… εκτός εάν έχουν περάσει 100 χρόνια απο τη πρώτη δημοσια δημοσίευση του έργου…
Αγαπητή κυρία, βλέπετε κατακρεούργηση εκεί που δεν υπάρχει. Όσο για το γιατί δεν χρησιμοποιεί δικιά του μουσική για να πει τα δικά του, είναι γιατί αυτή η μουσική του αρέσει και αρέσει και στον κόσμο. Αν αυτό δεν είναι σεβασμός και αναγνώριση προς το δημιουργό, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. Όσο για τη Διεθνή Νομοθεσία (την οποία γράφετε με κεφαλαία αρχικά γράμματα, σαν να είναι ο ΟΗΕ), δεν έχει την ισχύ που φαντάζεστε (ακριβώς όπως και ο ΟΗΕ).
100 χρόνια είναι πολλά για να περιμένει κανείς να δει το έργο του να γίνεται κοινό κτήμα και μέρος του σώματος μιας ευρύτερης πολιτιστικής κληρονομιάς. Φανταστείτε τη χαρά του Μπυζέ εάν άκουγε το παρακάτω
Το AJAX ULTRA καινοτομεί
δεν θέλει ξέβγαλμα δουλειά πολλή
χαρίζει λάμψη πιο αστραφτερή
καθαριότητα και υγιεινή
με τη μουσική της Κάρμεν!
🙂
Η μέγιστη φιλοδοξία του δημιουργού είναι να γίνει ανώνυμος…Η παράφραση του Μηλιώκα έγινε τελικά με την άδεια του δημιουργού, επανορθώνω…
Κυρία Καλλή, αν γνωρίζετε οτι το συγκεκριμένο τραγούδι δημοσιεύτηκε χωρίς την άδεια του δημιουργού του ή των υπευθύνων για τα πνευματικά του δικαιώματα, μπορείτε να μας ενημερώσετε. Έτσι γενικά και αόριστα δεν μπορούμε να μιλάμε.
Αλλά επειδή θίξατε ένα τεράστιο θέμα,
αλήθεια απέναντι στην κατακρεούργηση που συστηματικά κάνει τα τελευταία χρόνια η παιχνιδιοβομηχανία Jumbo με τις ραδιοφωνικές της διαφημίσεις, γιατί ΚΑΝΕΝΑΣ απο του ζώντες δημιουργούς δεν ανθίσταται ;;;
Ο υιος Χατζιδάκις δεν ακούει ραδιόφωνο;
Μόνο Καθημερινή διαβάζει…;
εκεί, λοιπόν, ναι, πρόκειται για διασυρμό και δυσφήμιση, όχι στο τραγούδι του Μηλιώκα (πάντα κατά τη γνώμη μου)
Δεν είναι οι κακές λεξούλες που με εξοργίζουν, ούτε η θεματική των στίχων της “διασκευής”.
Πιστεύω, ωστόσο, ότι ο κύριος Μηλιώκας έχει όλο το ταλέντο που χρειάζεται για να αναπτύξει το θέμα του πάνω σε δική του μουσική (ή κάποιου άλλου εξίσου ταλαντούχου δημιουργού).
Βεβαίως, η επιλογή μιας συγκεκριμένης μουσικής ( = απόσπασμα ενός συνόλου: μουσική-στίχος-ερμηνεία-πολιτισμικό φορτίο) μπορεί να αποτελεί σχόλιο.
Προσωπικά, δεν μπορώ ούτε να το πιστέψω για τη συγκεκριμένη “διασκευή”, ούτε και να το δω το σχόλιο. Λυπάμαι γι’ αυτό.
Επίσης, δεν έχει να κάνει με δικαιώματα και δημιουργούς η δική μου τοποθέτηση. Διότι ένα τραγούδι σαν αυτό, παύει να ανήκει στο δημιουργό του (και δεν εννοώ βεβαίως ότι του αφαιρείται το ηθικό δικαίωμα πάνω στο έργο του). Ανήκει μάλλον σε όλους όσους αυτό μπορεί να εκφράσει.
Υ.Γ.: Μακριά από ‘μένα, ο χαρακτηρισμός του “εθνικιστή” και όλα τα συναφή, παρακαλώ, αγαπητέ Τυρταίε! ΔΕ με γνωρίζετε εξάλλου, και ΔΕ γνωρίζετε πώς αντιλαμβάνομαι εγώ έννοιες όπως “έθνος”, “εθνότητα”, “πατρίδα” κ.λπ. Ούτε κάτι τέτοιο φάνηκε από την παραπάνω τοποθέτησή μου! Και το τραγούδι δε μιλάει για καμιά πατρίδα. Μιλάει για ξενιτειά.
Πολύ μεγάλη η ισχύς της νομοθεσίας που διέπει τα πνευματικά διακιωματα των δημιουργών.. και πολύ μεγαλύτερη σε προσωπικό επίπεδο..γιατί μπορεί να σε φέρει σε μεγάλες οικονομικές υποχρεώσεις εάν και όταν ο δημιουργός η οι υπεύθυνοι των δικαιωμάτων του δημιουργού έχουν δίκιο στις απαιτήσεις τους και εφ όσον αποφασίσουν να διεκδικήσουν βεβαίως.Εάν ο δημιουργός έχει δώσει τη συγκατάθεσή του για την πιό πάνω διασκευή, εγώ είχα άλλη αντίληψη, δε θα πώ το πώς και γιατί, τότε απολογούμαι. Σεβαστή η προσωπική αίσθηση και άποψη του καθ΄ενός για τα πιό άνω..
ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑΤΑΙ
Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται
εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι
με Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι’ άλλους ξένους.
Το μόνο που τους έμενε προγονικό
ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,
με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.
Κ’ είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής
τα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,
και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,
που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.
Και πάντα μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους.
Γιατί θυμούνταν που κι’ αυτοί ήσαν Έλληνες-
Ιταλιώται έναν καιρό κι’ αυτοί·
και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,
να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά
βγαλμένοι -ω συμφορά!- απ’ τον ελληνισμό.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης