[author] Του Μιχάλη Γελασάκη [/author]

[Μια από τις τελευταίες φωτογραφίες του Νίκου Καββαδία]

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο από τη γέννηση του ποιητή που έζησε, έγραψε και χόρεψε πάνω στο φτερό του Καρχαρία μέσα σε μια θάλασσα γιομάτη με λογής παράξενα φυτά παρουσιάζεται στο Ποιείν μια συνέντευξή του ποιητή Νίκου Καββαδία στον Γεράσιμο Α. Ρηγάτο για λογαριασμό της εφημερίδας «Δημοκρατική Πορεία» στο φύλλο 167, τη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 1966.

Η συνέντευξη έγινε στο σπίτι της αδερφής του, Τζένιας Καββαδία, στη Δεξαμενή. Η συνέντευξη αυτή, όπως λέει ο ίδιος ο Ρηγάτος, (περιοδικό Ομπρέλα τ.71 01-02/2006 σ.9) δημιούργησε ένα κλίμα εμπιστοσύνης ώστε να δοθεί δύο χρόνια αργότερα, ίσως η πιο γνωστή συνέντευξη του Νίκου Καββαδία, στην «Πανσπουδαστική» στις 24 Μαρτίου 1967.

Παρακάτω η σύντομη και «σφιχτή» συνέντευξη*:

«Δεν είναι καθόλου συνηθισμένο το φαινόμενο να καθιερώνεται και να περνά στη γραμματολογία μας ένας λογοτέχνης, με το πρώτο του κιόλας βιβλίο. Ο Νίκος Καββαδίας, όμως, ανήκει σ’ αυτή τη θαυμαστή μειονότητα. Το «Μαραμπού», η πρώτη ποιητική συλλογή του Ν.Κ, βγήκε στα 1933. Θέμα του οι ανοιχτές θάλασσες, τα λιμάνια, οι ναυτικοί κι ο κόσμος τους. Ποιήματα του πολύ αγαπήθηκαν, όπως και τα’ άλλα της συλλογής του «Πούσι», όπως και το πεζό του η «Βάρδια».
Ο ποιητής, Κεφαλονίτης στην καταγωγή και τη σκέψη γεννήθηκε στο Χαρμπίν της Ματζουρίας (1910), μεγάλωσε στον Πειραιά κι έζησε στις θάλασσες. Αυτόν τον καιρό «ξεμπαρκάρησε» για λίγο. Με την ευκαιρία αυτή, συναντήσαμε τον ποιητή, που παραχώρησε στην εφημερίδα την πιο κάτω συνέντευξη:

Πληροφορηθήκαμε τελευταία τη μετάφραση της «Βάρδιας» στα Γαλλικά. Τι θα είχατε σχετικά να μας πείτε;
Μεταφραστής είναι ο Μισέλ Σωνιέ, που έχει μεταφράσει στα Γαλλικά Καζαντζάκη, Σεφέρη. Το βιβλίο θα εκδοθεί σε λίγο καιρό.

Πως βλέπετε τη σύγχρονη ελληνική ποίηση;
Πάντα είχαμε ποίηση, και τώρα έχουμε. Η ποίηση δε σταμάτησε ποτέ. Μπορεί κάποιες στιγμές να έχει εξάρσεις κι άλλες όχι, αλλά πάντα όταν εκφράζει τον καιρό της, ζει. Το ίδιο μεγάλη είναι η ποίηση σ’ οποιαδήποτε μορφή της, είτε την κλασική είτε την ελεύθερη…

Έχετε μήπως κάποιον ιδιαίτερο δεσμό με την Πάτρα;
Η Πάτρα είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου πόλεις σ’ όλον τον κόσμο. Έχω ζήσει για λίγο καιρό στην Πάτρα, στρατιώτης, προτού φύγουμε για το Αλβανικό μέτωπο. Κι άλλες φορές έχω έρθει στην Πάτρα, με καράβια, έχω περπατήσει στις εξοχές της, έχω και κάποιους φίλους εκεί. Ένα απ’ τα πράγματα που δεν αποχωρίζομαι στα ταξίδια μου είναι μια άποψη της Πάτρας απ’ το λιμάνι, ζωγραφισμένη από μία Γαλλίδα φίλη.

Τι γράφετε τον τελευταίο καιρό;
Γράφω διηγήματα και ποιήματα, πάντα με θέμα μου τις θάλασσες και τους ανθρώπους της – θαλασσογραφίες. Μα, κατά κάποιο τρόπο, και το κοινωνικό υπόβαθρο της μεγάλης εποχής μας, δεν με αφήνει ανεπηρέαστο.

Ο Νίκος Καββαδίας, ναυτικός, ποιητής, ετοιμάζεται και πάλι να μπαρκάρει. Θα λείψει ξανά αρκετά από κοντά μας. Μα θα τον νοιώθουμε ανάμεσά μας χάρη στο προοδευτικό, λυρικό, βαθιά ανθρώπινο έργο του».

 

*Έχει διατηρηθεί η ορθογραφία της συνέντευξης

******************************
Ο Μιχάλης Γελασάκης είναι δημοσιογράφος, διευθυντής Σύνταξης του περιοδικού MusicPaper (www.musicpaper.gr ). Διετέλεσε αρχισυντάκτης και διευθυντής του περιοδικού “Δίφωνο” και ραδιοφωνικός παραγωγός. Στίχους του έχουν μελοποιήσει διάφοροι συνθέτες.

[author] Του Γιώργου Πατιού [/author]

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα μόλις γύρισα στην Ελλάδα τον περασμένο Σεπτέμβρη ήταν πως κανείς δεν γελούσε, και για να είμαι και πιο ακριβής, ούτε καν χαμογελούσε. Σπεύδω να συμφωνήσω πως δεν ήταν και κάποια σπουδαία παρατήρηση και πως σαφέστατα ήταν μια λογική κατάληξη τριών πολύ δύσκολων ετών.
Αυτό που δεν ήταν και μια τόσο λογική κατάληξη, ήταν η δεύτερη παρατήρηση που έκανα: όλοι λέγανε ψέμματα, συνεχώς, ασύστολα, τόσο στους εαυτούς τους όσο και στους άλλους.

Πρώτο ψέμα: θα αντέξουμε μωρέ, του Έλληνα ο τράχηλος… Με την αναγκαία διευκρίνιση πως του Έλληνα ο τράχηλος μια χαρά υπέμενε 400 χρόνια ραγιαδισμού, οι σημερινοί Έλληνες δεν αντέχουμε και τόσο. Δεν αναφέρομαι μόνο στο προφανές παράδειγμα των καθημερινών αυτοκτονιών ούτε και στο ακόμα προφανέστερο των νεο-αστέγων. Αναφέρομαι κυρίως στον πανικό και την έκδηλη οργή που μας κάνει να τσακωνόμαστε για ψύλλου πήδημα στα φανάρια και τις διασταυρώσεις, που μας κάνει να έχουμε (συνολικά ως Έλληνες για να ξηγιόμαστε) γίνει οι καλύτεροι πελάτες των αντικαταθλιπτικών.

Δεύτερο ψέμα:οι πολιτικοί/δημοσιογράφοι/βιομήχανοι/πλουτοκράτες/ευρωπαίοι κτλ φταίνε. Πάντα ο ʽάλλοςʼ ποτέ εμείς οι ίδιοι. Που τους ψηφίσαμε και τους ξαναψηφίσαμε (σαν εκλογική πλειοψηφία). Που τους διαβάζουμε και τους παρακολουθούμε (ακόμη και τώρα οι ειδήσεις της Τρέμη και του Πρετεντέρη είναι πρώτες σε τηλεθέαση). Που τους γυρεύουμε μια χούφτα ψωμί σε αντάλλαγμα της παντοτινής μας υποταγής (ακόμη και τώρα, στο Πέραμα δεν καταφέρονται εναντίον του εργοδότη τους αλλά εναντίον του ελληνικού κράτους που δεν πληρώνει έγκαιρα, λες και εάν πλήρωνε ο –εκάστοτε- εργοδότης θα τους έδινε κάτι παραπάνω από ʽέναντιʼ όπως χρόνια γίνεται στην ναυπηγο-επισκευαστική ζώνη). Κτλ…

Τρίτο ψέμα: εμείς φταίμε γιατί α) μαζί τα φάγαμε ή β) οι ίδιοι πριμοδοτήσαμε την δημιουργία και την επιβίωση ενός σάπιου καθεστώτος δούναι και λαβείν. Αγνοούμε βέβαια πως έτσι οδηγούμαστε στην λογική της καταδίκης του βιασμένου θύματος «γιατί ήταν προκλητική η συμπεριφορά της, κοινώς ʽτα ήθελεʼ»…
Για να προλάβω την εύλογη απορία του πως γίνεται να θεωρώ ψέμμα τόσο την κατηγορία εναντίον πάντα του άλλου αλλά ταυτόχρονα και την αυτοκατηγορία, διευκρινίζω πως το βασικό ψεύδος και των δύο είναι πως κάθε φορά οι κατηγορίες βαραίνουν μόνο το ένα σκέλος, αφήνοντας την άλλη πλευρά ανέγγιχτη. Έτσι τελικά το ψέμα εδώ είναι η μονόπλευρη οπτική μας…

Τέταρτο ψέμα: το θέμα είναι ηθικής φύσεως. Έτσι, πχ, το πραγματικό πρόβλημα είναι άλλοτε η έλλειψη δικαιοσύνης ή η έλλειψη ισότητας ή η έλλειψη δημοκρατίας ή η έλλειψη ηθικών αρχών των εχόντων την εξουσία, κτλ. Εδώ, όντως, η καρδιά της διαπίστωσης είναι αληθινή. Πραγματικά το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας είναι η έλλειψη μιας σταθερής και, δεδομένης για όλα τα μέλη της, συλλογικής ηθικής πρακτικής. Το ψέμα εδώ βρίσκεται στην έλλειψη πραγματοποίησης, έστω και μερικώς, μιας κάποιας κοινής ηθικής πράξης. Από τον πρόθυμο να δώσει το γρηγορόσημο πολίτη, από τον γνωστό που ψάχνει άλλους γνωστούς για να υπερκεράσει τον κάθε συναγωνισμό, εώς τον κάθε τυχαίο αγοραστή που προτιμά να μην πάρει απόδειξη για να πληρώσει λιγότερα (ξέρω πως ειδικά για το τελευταίο παράδειγμά μου θα κατηγορηθώ ως ʽιδεαλιστήςʼ ή, ακόμη χειρότερα, ως άνθρωπος που μάλλον δεν έχει καταλάβει την αξία των ευρώ για τον σημερινό Έλληνα. Η αλήθεια είναι πως και εγώ το κάνω, αλλά τουλάχιστον εγώ δεν το βαφτίζω ηθική πράξη που εξηγείται από το δύσκολο των καιρών μας…)

Πέμπτο ψέμα: θα τα καταφέρουμε! Μα και φυσικά θα τα καταφέρουμε…να καταδικάσουμε και τις επτά επόμενες γεννιές σε μια ανείπωτη δυστυχία και ανισότητα. Θα τα καταφέρουμε αντί για 25000 αστέγους στην Αθήνα να φτάσουμε τις 150000. Θα τα καταφέρουμε κανείς να μην κάνει τίποτε και όλοι μαζί να κλαιγόμαστε έξω από το Σύνταγμα. Ίσως μάλιστα και να καταφέρουμε να δώσουμε κοινοβουλευτική πλειοψηφία στους δεδηλωμένους αρνητές της…

Έκτο ψέμα: δεν θα τα καταφέρουμε, θα πεθάνουμε, θα πνιγούμε, θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει, κτλ… Η μεγάλη πλάκα με μας τους Έλληνες είναι πως ακόμη και στην δυστυχία μας παραμένουμε απόλυτα εγωκεντρικοί και υπερόπτες. Ενώ η αλήθεια είναι πως, όπως δεν είναι στο χέρι μας (μόνο) να τα καταφέρουμε καθώς ζούμε σε έναν κόσμο που όλα επηρεάζουν όλους, έτσι δεν είναι και στο χέρι μας (μόνο) να καταστραφούμε…
Θα μπορούσα να συνεχίσω για άλλες 100 σελίδες με τα αναρίθμητα ψέμματα που (γουστάρουμε να) λέμε σε μας τους ίδιους και σε όλους τους άλλους, αλλά έρχεται κάποια στιγμή που βαριέσαι ακόμη και το απλό έργο της καταγραφής.
Στο παλιό αλλά πασίγνωστο παραμύθι, οι αυλικοί φοβούνται (ή έτσι τους βολεύει) να πουν στον βασιλιά τους πως είναι γυμνός. Στην τωρινή μας κατάσταση ο βασιλιάς δεν είναι μόνο γυμνός, βρωμάει και ζέχνει…

Υ.Γ.

Για όλους έρχεται η στιγμή της αλήθειας. Ο Θουκυδίδης αντί να κρατήσει κακία στους Αθηναίους που τον εξόρισαν για είκοσι χρόνια, μας παρέδωσε την ιστορία του. Ο Καραϊσκάκης αν και πιθανότατα γνώριζε ποιος από τα πρωτοπαλλίκαρά του τον είχε πυροβολήσει, προτίμησε να πάρει το μυστικό μαζί του και να διατηρήσει την δύσκολη ομόνοια. Ο Κολοκοτρώνης προτίμησε να μην εκδικηθεί τη δολοφονία του γιου του και την δική του φυλάκιση, αλλά να ανακόψει την πορεία του Τουρκο-Αιγυπτιακού στρατού. Ο Κωλέττης, ο Νέγρης και ο Μαυροκορδάτος από την άλλη, προτιμούσανε να σπαταλήσουν τα χρήματα από το πρώτο δάνειο στο να προκαλέσουν δύο εμφύλιους και να αιματοκυλίσουν τον Μοριά…
Όπως και να έχει, όλοι μας θα πρέπει κάποια στιγμή να πράξουμε διαλέγοντας κάτι και ταυτόχρονα αποκλείοντας κάθε τι άλλο. Μήπως να κάναμε δώρο στον εαυτό μας ένα όμορφο λουτρό αλήθειας και αυτογνωσίας;

*****************************

Ο Γιώργος Πατιός είναι Διδάκτορας Φιλοσοφίας.

[author] Του Δημητρίου Μουζάκη [/author]

Έχει γίνει πολύς λόγος για τα ελαττώματα του Έλληνα-τώρα που σφίξανε τα δέρματα κι έχει έρθει κρύο, ήρθε, φαίνεται, κι η ώρα της αυτοκριτικής. Είμαστε, λοιπόν, τεμπέληδες, φοροφυγάδες, όψιμα προοδευτικοί, ανεύθυνοι, ψεύτες, απαίδευτοι, επιρρεπείς σε κίβδηλους μεσσίες και φύκια από μεταξωτές κορδέλες.

Ναι, είμαστε όλα αυτά και άλλα τόσα. Και να μην ήμασταν, όμως, όλα αυτά, και αγγελάκια να ήμασταν με φωτοστέφανα και ασπρόφτερα, κρίση θα είχαμε και πάλι. Η κρίση δεν προέκυψε επειδή ξαφνικά λιγόστεψαν τα δένδρα του πλανήτη ή επειδή οι μπετόβεργες τραβήχτηκαν αιφνιδίως από κάποιο άγνωστο βαρυτικό πεδίο σʼ έναν άγνωστο προορισμό ή επειδή στέρεψαν αίφνης τα πετρέλαια εις τα σημεία αντλήσεως και τα ντεπόζιτα των αυτοκινήτων, ούτε, βέβαια, επειδή είμαστε ή δεν είμαστε τεμπέληδες, φοροφυγάδες, όψιμα προοδευτικοί, ανεύθυνοι, ψεύτες, απαίδευτοι, επιρρεπείς σε κίβδηλους μεσσίες και φύκια από μεταξωτές κορδέλες. Να το καταλάβουμε, επιτέλους: η κρίση είναι μια πολιτική απόφαση όπως η κατάργηση της δουλείας, η παροχή δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες ή η νομιμοποίηση του κομμουνιστικού κόμματος. Η κρίση αποφασίζεται στα γραφεία που συναντώνται οι πολιτικοί με τους πλουσίους.

Παραλλήλως, ο κόσμος μας είναι βαθιά ανήθικος. Άλλος πεθαίνει, άλλος ανεβάζει τη φωτογραφία του νεκρού στο facebook από ευαισθησία. Άλλος δεν έχει να φάει, άλλος δεν μπορεί νʼ αποφασίσει αν θα αγοράσει τη λιμουζίνα του με χρυσελεφάντινο ή αδαμαντόδερμο λεβιέ. Άλλος δεν έχει φράγκο, άλλος τυπώνει φράγκα όταν δεν έχει. Άλλος αγοράζει ένα πορτοφόλι από το μαγαζάκι της γειτονιάς, άλλος μια γυναίκα στην ίδια τιμή από μια χώρα, γειτονική ή μη. Γνωστά αυτά. Να θυμόμαστε, όμως, θέλω τι ωραία κωφεύουμε στον πόνο του διπλανού από όλα τα πόστα (του πολίτη, του γείτονα, του υπήκοου, του εργαζόμενου, του ανθρώπου) όταν είμαστε εμείς καλά και πόσο σκούζουμε για την αδικία και την αφαίμαξη μόνο όταν πονά το δικό μας το κορμί.

Ας επανέλθω στην κρίση. Δεν περιμένω θαύματα. Έτσι ανήθικος που είναι ο κόσμος κι έτσι κρεοπωλεία που είναι τα γραφεία στα οποία συναντώνται οι απανταχού πολιτικοί με τους απανταχού πλουσίους, η κρίση δεν αποφεύγεται. Έχει αποφασιστεί. Το πράγμα έχει τελεσιδικήσει. Οι βρικόλακες θα κυκλοφορήσουν ελεύθεροι. Τα ζόμπι θα μασήσουν κρανία. Στο διάτανο θα πάνε και νοσοκομεία και σχολεία και οικογένειες. Κουστουμαρισμένοι παππούδες θα ψάχνουν στα σκουπίδια για κόκκαλα. Δε βαριέσαι.

Δεν μπορώ, όμως, να μην απορήσω- ελληνικό δαιμόνιο σου λένε, το ακούς, το ξανακούς, το τραγουδάς, το πιστεύεις-να μην υπάρχει ένας, που να με πάρει ο διάτανος, ένας που να κάθεται σε καρέκλα, να εφαρμόσει το ελάχιστο της αξιοπρέπειας τώρα που τα πάντα πρέπει να ρευστοποιηθούν και να γίνουν τόκοι ανήκοντες σε τοκογλύφους. Ένας λέγω που να πάρει το πλεόνασμα (ολόκληρο, να μην κρατηθεί τίποτα, να μην περισσέψει δεκάρα, δεν έχω αντίρρηση, αφήνομαι, επικροτώ) εκεί που υπάρχει πλεόνασμα. Ένας λέγω να αφήσει ήσυχα τα ελλείμματα και τα ισοζύγια και να πάρει τα πλεονάσματα ολόκληρα, ας ξεκινήσει από το δικό μου, να τα δώσει στους τοκογλύφους.

Όμως όχι. Η ξεφτίλα πρέπει να είναι ολοκληρωτική. Τα πλεονάσματα πρέπει να αυξηθούν. Τα ισοζύγια να γίνουν ελλείμματα. Τα ελλείμματα να γίνουν μεγαλύτερα ελλείμματα. Στην Ελλάδα είναι αδύνατον να πληρωθούν λογαριασμοί από τα πλεονάσματα. Τα πλεονάσματα είναι άφαντα. Άπιαστα. Πότε σε σιντάκια, πότε σε στικάκια, χάνονται μαζί σαν καλικαντζαράκια, απατηλά. Καλή χρονιά να έχουμε. Με τις υγείες μας.

*********************

Ο Δημήτριος Γ. Μουζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε Βιολογία και Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Πατρών, από το οποίο έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην Οικολογία-Διαχείριση και Προστασία του Φυσικού Περιβάλλοντος. Έχει εκδώσει τα βιβλία ποίησης Η Αδελφότητα της Θλίψης (Δωδώνη, 2006), Υδροβάτης (Δωδώνη, 2007), Αυτάρεσκη Σιωπή (Ενδυμίων, 2009) και Βρουξιστής (Σιδόντας, 2011).

[author] Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]

Με τη διάχυση της διαφθοράς και της διαπλοκής στα μεσαία και χαμηλά κοινωνικά στρώματα, για κάποιους ήρθε ο κομμουνισμός επί της γης.
Το κράτος απέκτησε χαρακτηριστικά μιας οικειότητας τροφού, της οποίας την απώλεια καταγράφουν αυτό τον καιρό στα ντιβάνια των ψυχοθεραπευτών.
Και η κατάληψη του κράτους έγινε κατά τα δικαιώματα της κοινωνικής ομάδας που μπορούσε να τα προωθεί εκβιάζοντας την πολιτική τάξη. Όποιος μπορούσε να κάνει καλύτερα εκβιασμό, ή όποιου η στέρηση της προσφοράς έφερνε πλέον ορατά δυσάρεστα αποτελέσματα ήταν ο νικητής. Εδώ έκανε την μικροπολιτική της η Αριστερά και από αδράνεια συνεχίζει να την επικαλείται.
Η επίκληση του δικαιώματος που βάλλεται σε κάθε κοινωνική ομάδα έχει τα χαρακτηριστικά αυτού του παρελθόντος. Προϋποθέτει ένα κράτος οικειότητας, ένα κράτος τροφό που πια δεν υπάρχει. Τώρα η κάλυψη κάθε αιτήματος δεν επεκτείνεται στο χώρο που αυξάνει το δανεισμό, αλλά στην απόσπαση οφέλους από άλλη κοινωνική ομάδα. Κυριολεκτικά τρώμε τις σάρκες μας.
Αυτό που συμβαίνει είναι μια βίαιη και έξωθεν επαναταξικοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας κατά τα πρότυπα των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Επαναταξικοποίηση που η ταχύτητά της κάνει αδύνατη την αφομοίωση, πόσο μάλλον τη δράση σε ένα κοντινό χρονικό επίπεδο.
Με το κράτος διασωληνωμένο για μελλοντική χρήση, όταν ο διαχωρισμός των τάξεων θα έχει εμπεδωθεί και με την άρχουσα τάξη εκτός χώρας να περιμένει την εμπέδωση αυτής επαναταξικοποίησης για να επενδύσει, ο κόσμος που ζήσαμε μέχρι τώρα είναι σε ελεύθερη πτώση.
Γι αυτό και κάθε σκέψη κάθε αίτημα κάθε πρόταση γίνεται ψυχολογικά υπό το καθεστώς της απώλειας του κόσμου μας όπου το πάθημα του διπλανού που χάνει την ταξική του θέση λειτουργεί σαν τρομοκράτης για τη δική μας θέση.
Παρόμοια συναισθήματα πρέπει να βίωσαν και λαοί της πρώην Σοβιετίας στην πτώση της.
Ο κοινωνικός ιστός έχει γίνει ρουλέτα και οι θέσεις όλων μας παίζονται. Και ο καθένας επιχειρηματολογεί κατά την ανυπομονησία του να σταματήσει αυτή η κινητικότητα.
Τα δίκτυα των διαπλοκών θραύονται και ο πολίτης αρχίζει να βιώνει την πραγματικότητα όπως οι πρώτοι μετανάστες που ήρθαν στα χρόνια της μεγάλης Ύβρης.
Γίνεται αυτός ο αόρατος που υπέφερε δίπλα του όταν εκείνος κάλπαζε πάνω στο δανεισμό.
Οι τάξεις επανέρχονται, το κράτος απομακρύνεται και γίνεται απαιτητικό, οι μαφίες σιγά σιγά στα μέρη από όπου αποσύρεται αναπτύσσονται, οι καινούριοι Ολιγάρχες είναι οι ίδιοι οι μεταμορφωμένοι Κρατικοί Προμηθευτές. Τα λεφτά για μιαν ακόμη φορά αλλάζουν χέρια μόνο που πια δεν τον περιέχουν. Το ψιχουλάκι δηλαδή που του έκλεινε το στόμα.
Στην αναμονή λοιπόν για το νέο του ρόλο και με όλη αυτή την κατάσταση να τον ρευστοποιεί ψάχνει να βρει ένα εχθρό που όντας ο μισός εαυτός του που πενθεί τα χαμένα του γίνεται αόρατος. Με τη σκέψη του παγιδευμένη στις λογικές των κομμάτων που πια δεν είναι τίποτε άλλο από αμορτισέρ προσαρμογής στη νέα κατάσταση, αδυνατεί να σκεφτεί.
Γι αυτό και ο λόγος του είναι σπασμωδικός, αγωνιώδης, επιθετικός. Και βέβαια κανείς δεν τον προετοιμάζει για τη διάρκεια του πράγματος. Διάρκεια τόση ώστε να του τελειώσουν οι αυταπάτες για επιστροφή στο παρελθόν ή καλύτερα διάρκεια για να επανασυνδεθεί με το παρελθόν του ουσιαστικά για να μπορέσει να διακρίνει το μελλοντικό ρόλο που του επιφυλάσσουν πίσω από τις ρητορικές . Η δράση που διψάει περιέχει αναμονή μεγαλύτερη από την ανυπομονησία του. Κι αυτό είναι κιόλας μια διαπαιδαγώγηση για το μέλλον.
Η ταξική πάλη επανήλθε. Και η ζωή μας μοιάζει με την πέτρα του Σίσυφου που για μιαν ακόμη φορά κατρακύλησε στην πλαγιά. Για την ώρα τρώμε την ώρα μας για το ποιός την άφησε να κατρακυλήσει. Το να καθυστερούμε σε τέτοιες συζητήσεις βολεύει αυτούς που την έριξαν και επωφελήθηκαν περισσότερο από εμάς, γιατί καθυστερώντας σε συζητήσεις κάνουμε την ανάγκη να σηκώσουμε την πέτρα πιο επείγουσα και την τιμωρία τους δευτερεύουσα. Το ζήτημα είναι όμως ότι θα πρέπει να ξανακατέβουμε εκεί που έπεσε να την σηκώσουμε.
Ο συναστρία που ορίζει το χρόνο μας είναι εκείνη η φράση του Μακιαβέλλι: Όποιος αποφεύγει τη σύγκρουση, θα την κάνει στο τέλος με χειρότερες γι αυτόν συνθήκες

*******

Ο Βασίλης Λαλιώτης γεννήθηκε το 1959 στην Αμαλιάδα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και ισπανικά στη Σαλαμάνκα. Έχει συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει πλούσιο ποιητικό και μεταφραστικό έργο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

[author] Της Ασημίνας Ξηρογιάννη [/author]

Ποίηση και facebook. Eίναι σαν να λέμε πνεύμα και ύλη, αν θέλετε. Μεν και δε. Όμως πάντα υπάρχει και το «αλλά» που αντί να δημιουργεί ρήξεις, συμβιβάζει!

Εξηγούμαι. Ποίηση μεν! Αν είσαι στο φατσοβιβλίο θα δεις την Ποίηση να κατακλύζει τους τοίχους, τα status, τα about! Πρώτα-πρώτα πάρα πολλοί γνωστοί σύγχρονοι ποιητές έχουν προφίλ στο facebook και προβάλλουν με ζέση τη δουλειά τους ή το θέμα ποίηση γενικά. Αυτοί οι ποιητές λοιπόν συνομιλούν με το κοινό τους ή γνωστοποιούν το έργο τους σε αναγνώστες που δεν το γνωρίζουν. Και είναι πράγματι ωραίο αν είσαι λάτρης της Ποίησης! Είναι ωραίο να έχεις την ευκαιρία να κάνεις διάλογο και να γνωρίσεις τον αγαπημένο σου ποιητή και να του υποβάλεις ερωτήσεις και να λάβεις απαντήσεις! Τα παλαιά τα χρόνια δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα. Όλες οι ερωτήσεις που γεννούσε ένα ποίημα στο μυαλό του αναγνώστη, έμεναν στο μυαλό του. Πού να βρεις τον Καβάφη ή τον Παλαμά ή τον Σικελιανό να τους ρωτήσεις! Σήμερα τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά και, κακά τα ψέμματα, το facebook συμβάλλει θετικά σε αυτό. Και υπάρχουν άνθρωποι που το επιβεβαιώνουν με περιστατικά και εμπειρίες από το facebook που έχουν να διηγηθούν.

Πέρα από τους καταξιωμένους ποιητές που συμμετέχουν στα social media, υπάρχουν και άλλοι λιγότερο γνωστοί ή άγνωστοι ποιητές που κοινοποιούν και διαδίδουν την αγαπημένη τους τέχνη, την Ποίηση. Ακόμα, υπάρχουν και πολλές ομάδες που αφορούν στην Ποίηση και στη Λογοτεχνία γενικότερα και σελίδες και blogs φιλικά προς την τέχνη του λόγου. Να μην ξεχνάμε και την διοργάνωση διαγωνισμών λογοτεχνίας μέσω facebook! Και μεσα από όλα αυτά διαφαίνεται πως την Ποίηση και τη γραφή αγαπούν ουκ ολίγοι. Και φαίνεται επίσης πως ακούγεται τελικά η φωνή και των ποιητών και των εραστών της ποίησης. Αλλά και των εκδοτών της λογοτεχνίας (όλοι σχεδόν οι εκδοτικοί οίκοι έχουν λογαριασμό στο φατσοβιβλίο). Και μέσω του facebook διοργανώνονται και λογοτεχνικές βραδιές και παρουσιάσεις βιβλίων και άλλα παρόμοια που δίνουν την ευκαιρία στους διαδικτυακούς φίλους να γνωριστούν και να γίνουν, σε κάποιες περιπτώσεις, και αληθινοί φίλοι.

Ποίηση μεν, λοιπόν! Ζεστό, ανθρώπινο, πνευματικό, ουσιώδες που όμως διακινείται μέσω του Διαδικτύου και δη του facebook (που όλοι το κατακρίνουν και όλοι είναι μέσα). Αυτό και αν είναι αντίφαση των καιρών! Ποίηση μεν, επαναλαμβάνω! Facebook δε! Αλλά συμπλέουν, συμβαδίζουν, συνυπάρχουν αρμονικά στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, συμφιλιώνουν τις αντιθέσεις και είναι σοκαριστικός και ταυτόχρονα μεγαλειώδης ο τρόπος που γίνεται αυτό! Είναι αισιόδοξο που η Ποίηση δεν σιωπά, που οι Ποιητές κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσα στον ηλεκτρονικό κόσμο και ταυτόχρονα τις συνδέσεις τους με τον πραγματικό κόσμο. Είναι ελπιδοφόρο που μέσα σε τόσο δύστροπους και ανισόρροπους καιρούς οι άνθρωποι, δημιουργοί και αναγνώστες, αναζητούν τρόπους να υπάρξουν για να μην αφανιστούν από τα κάθε λογής τέρατα που επιβουλεύονται τις ζωές μας. Που αναζητούν λύσεις και που τις βρίσκουν!

****************************************

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αγαπημένος τόπος της η Αίγινα όπου και έγραψε τα πρώτα της ποιήματα. Σπούδασε κλασσική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο “Θέατρο – Εργαστήριο”. Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας καθώς και θεωρίας και ιστορίας του θεάτρου. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Έχει παρακολουθήσει διάφορα θεατρικά σεμινάρια, όπως με τον Δ. Καταλειφό και την Α. Μακράκη (υποκριτική), τον D. Glass και τη Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), τον Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Έχει σκηνοθετήσει και “ανεβάσει” με τους μαθητές της αρκετά έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει (π.χ., (“Ειρήνη” και “Πλούτο” του Αριστοφάνη) και κάποια άλλα τα οποία έχει γράψει η ίδια (π.χ. “Η εξαφάνιση του Αϊ-Βασίλη” και “Ο χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ-Βασίλη”. Έχει διακριθεί σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Η νουβέλα της “Το σώμα του έγινε σκιά” (Ανατολικός, 2010) έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο varelaki σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού.

(http://varelaki.blogspot.com).