[author] Του Δημητρίου Μουζάκη [/author]

Έχει γίνει πολύς λόγος για τα ελαττώματα του Έλληνα-τώρα που σφίξανε τα δέρματα κι έχει έρθει κρύο, ήρθε, φαίνεται, κι η ώρα της αυτοκριτικής. Είμαστε, λοιπόν, τεμπέληδες, φοροφυγάδες, όψιμα προοδευτικοί, ανεύθυνοι, ψεύτες, απαίδευτοι, επιρρεπείς σε κίβδηλους μεσσίες και φύκια από μεταξωτές κορδέλες.

Ναι, είμαστε όλα αυτά και άλλα τόσα. Και να μην ήμασταν, όμως, όλα αυτά, και αγγελάκια να ήμασταν με φωτοστέφανα και ασπρόφτερα, κρίση θα είχαμε και πάλι. Η κρίση δεν προέκυψε επειδή ξαφνικά λιγόστεψαν τα δένδρα του πλανήτη ή επειδή οι μπετόβεργες τραβήχτηκαν αιφνιδίως από κάποιο άγνωστο βαρυτικό πεδίο σʼ έναν άγνωστο προορισμό ή επειδή στέρεψαν αίφνης τα πετρέλαια εις τα σημεία αντλήσεως και τα ντεπόζιτα των αυτοκινήτων, ούτε, βέβαια, επειδή είμαστε ή δεν είμαστε τεμπέληδες, φοροφυγάδες, όψιμα προοδευτικοί, ανεύθυνοι, ψεύτες, απαίδευτοι, επιρρεπείς σε κίβδηλους μεσσίες και φύκια από μεταξωτές κορδέλες. Να το καταλάβουμε, επιτέλους: η κρίση είναι μια πολιτική απόφαση όπως η κατάργηση της δουλείας, η παροχή δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες ή η νομιμοποίηση του κομμουνιστικού κόμματος. Η κρίση αποφασίζεται στα γραφεία που συναντώνται οι πολιτικοί με τους πλουσίους.

Παραλλήλως, ο κόσμος μας είναι βαθιά ανήθικος. Άλλος πεθαίνει, άλλος ανεβάζει τη φωτογραφία του νεκρού στο facebook από ευαισθησία. Άλλος δεν έχει να φάει, άλλος δεν μπορεί νʼ αποφασίσει αν θα αγοράσει τη λιμουζίνα του με χρυσελεφάντινο ή αδαμαντόδερμο λεβιέ. Άλλος δεν έχει φράγκο, άλλος τυπώνει φράγκα όταν δεν έχει. Άλλος αγοράζει ένα πορτοφόλι από το μαγαζάκι της γειτονιάς, άλλος μια γυναίκα στην ίδια τιμή από μια χώρα, γειτονική ή μη. Γνωστά αυτά. Να θυμόμαστε, όμως, θέλω τι ωραία κωφεύουμε στον πόνο του διπλανού από όλα τα πόστα (του πολίτη, του γείτονα, του υπήκοου, του εργαζόμενου, του ανθρώπου) όταν είμαστε εμείς καλά και πόσο σκούζουμε για την αδικία και την αφαίμαξη μόνο όταν πονά το δικό μας το κορμί.

Ας επανέλθω στην κρίση. Δεν περιμένω θαύματα. Έτσι ανήθικος που είναι ο κόσμος κι έτσι κρεοπωλεία που είναι τα γραφεία στα οποία συναντώνται οι απανταχού πολιτικοί με τους απανταχού πλουσίους, η κρίση δεν αποφεύγεται. Έχει αποφασιστεί. Το πράγμα έχει τελεσιδικήσει. Οι βρικόλακες θα κυκλοφορήσουν ελεύθεροι. Τα ζόμπι θα μασήσουν κρανία. Στο διάτανο θα πάνε και νοσοκομεία και σχολεία και οικογένειες. Κουστουμαρισμένοι παππούδες θα ψάχνουν στα σκουπίδια για κόκκαλα. Δε βαριέσαι.

Δεν μπορώ, όμως, να μην απορήσω- ελληνικό δαιμόνιο σου λένε, το ακούς, το ξανακούς, το τραγουδάς, το πιστεύεις-να μην υπάρχει ένας, που να με πάρει ο διάτανος, ένας που να κάθεται σε καρέκλα, να εφαρμόσει το ελάχιστο της αξιοπρέπειας τώρα που τα πάντα πρέπει να ρευστοποιηθούν και να γίνουν τόκοι ανήκοντες σε τοκογλύφους. Ένας λέγω που να πάρει το πλεόνασμα (ολόκληρο, να μην κρατηθεί τίποτα, να μην περισσέψει δεκάρα, δεν έχω αντίρρηση, αφήνομαι, επικροτώ) εκεί που υπάρχει πλεόνασμα. Ένας λέγω να αφήσει ήσυχα τα ελλείμματα και τα ισοζύγια και να πάρει τα πλεονάσματα ολόκληρα, ας ξεκινήσει από το δικό μου, να τα δώσει στους τοκογλύφους.

Όμως όχι. Η ξεφτίλα πρέπει να είναι ολοκληρωτική. Τα πλεονάσματα πρέπει να αυξηθούν. Τα ισοζύγια να γίνουν ελλείμματα. Τα ελλείμματα να γίνουν μεγαλύτερα ελλείμματα. Στην Ελλάδα είναι αδύνατον να πληρωθούν λογαριασμοί από τα πλεονάσματα. Τα πλεονάσματα είναι άφαντα. Άπιαστα. Πότε σε σιντάκια, πότε σε στικάκια, χάνονται μαζί σαν καλικαντζαράκια, απατηλά. Καλή χρονιά να έχουμε. Με τις υγείες μας.

 

 

 

 

*********************

Ο Δημήτριος Γ. Μουζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε Βιολογία και Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Πατρών, από το οποίο έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην Οικολογία-Διαχείριση και Προστασία του Φυσικού Περιβάλλοντος. Έχει εκδώσει τα βιβλία ποίησης Η Αδελφότητα της Θλίψης (Δωδώνη, 2006), Υδροβάτης (Δωδώνη, 2007), Αυτάρεσκη Σιωπή (Ενδυμίων, 2009) και Βρουξιστής (Σιδόντας, 2011).